Zwangerschapsvergiftiging/bevallen en nu

Indy geboortekaartje

In deze blogpost neem ik jullie mee in mijn emotionele rollercoaster waar ik de afgelopen weken in heb geleefd. Hoe mijn zwangerschap op het einde van een roze wolk is omgeslagen naar een grijze wolk met kleine roze stippeltjes. Ik vertel jullie over mijn angsten, mijn fysieke pijn, een stukje onbegrip en mentale verandering. Het is een heel persoonlijk en behoorlijk lang stuk geworden. Dus neem een flinke kop thee en wat koekjes. Ik heb er bewust voor gekozen om er geen verschillende ‘losse’ blogposten van te maken. Ook heb ik het voor het grootste gedeelte geschreven om de afgelopen periode voor mijzelf te verwerken en herkenning te geven aan andere die het meemaken of hebben meegemaakt.

 Ik zal je vertellen hoe ik ineens omsloeg van heppie de peppie en shalalala naar f*ck dit lijf gevolgt door krijg toch de kolere en haal dat kind er NU uit! Klinkt nu heel dramatisch, maar zo voelde ik het.

In mijn eerdere blogjes konden jullie al lezen dat ik voor een natuurlijke bevalling wilde gaan ipv de geplande keizersnede. Ik had ineens super veel vertrouwen in mijn lichaam en geloofde echt dat ik dit keer wel in staat zou zijn om op de ‘normale’ manier te bevallen. Want o man! Dat zou voor mij echt een dikke overwinning zijn. Voor mijn gevoel iets om mega trots op te zijn. En een dikke middelvinger naar het verleden waarin het eens zo mis ging met de eerste bevalling. Bovendien is het herstel vele malen sneller dan bij een keizersnede. En ook dat zou handig zijn aangezien mijn man half maart op wintersport zou gaan. En daarom werd voor de zekerheid de keizersnede verschoven van mijn 39e zwangerschapsweek naar week 41. Dan kon mijn lichaam zelf de tijd krijgen om de bevalling natuurlijk plaats te laten vinden. Ik had het al helemaal in gedachte hoe het ging lopen. What was I wrong!

Omdat de keizersnede wel gepland moest worden voor mocht mijn lichaam toch falen, kreeg ik een pre operatief gesprek in mijn 39e zwangerschapsweek. Hier werd oa mijn bloeddruk gemeten. Nou was mijn bloeddruk de laatste weken al aan de hoge kant en hield ik ook veel vocht vast dus ik stond er niet raar van te kijken toen hij ook dit keer sky high was. 150 over 90. Het meisje die de controles uitvoerde nam er verder geen notie van (truttebol), dus ik ook niet.

8

Ik voelde me niet zo lekker meer

Het weekend voordat ik 40 weken zwanger zou zijn (39+5) begon ik me toch echt niet lekker te voelen. Túúrlijk ik zit op het einde, dus dat ik me regelmatig niet zo heel lekker voel hoort er gewoon bij. Ik voelde me heel erg moe, had rugpijn ter hoogte van mijn schouderbladen, maagpijn, hoofdpijn, ik zag flitsen en ik verloor een tijdje mijn gehele gezichtsveld. Hmmm dacht ik. Zou ik een pittige migraine hebben of is er toch wat anders aan de hand? Misschien toch zwangerschapsvergiftiging … alhoewel mijn urine iedere keer weer schoon was. Nâh het is vast migraine. En weet je, maandag heb ik toch weer controle in het ziekenhuis dus mocht er iets meer aan de hand zijn dan komen ze er dan wel achter. Gewoon even plat op bed gaan en dan trekt het vanzelf wel weer bij…. Gelukkig dat dit uiteindelijk goed is gegaan!

40weken zwanger/De opname

Ik was precies 40 weken zwanger. Woohooh! Spannende week want mijn lijf moest flink aan het werk gaan wil ik niet uit gaan komen op een keizersnede. Ik bespreek de opties nog heel optimistisch met de gynaecoloog. De baby en het vruchtwater zagen er goed uit. Ik had 1 cm ontsluiting dus er kon ook gestript worden. Misschien dat dit ervoor zou zorgen dat er weeën gaan komen of zou zorgen voor meer ontsluiting. En dan mocht ik donderdag terugkomen. Als ik dan verder ben in de ontsluiting konden mijn vliezen worden gebroken zodat het lichaam nog eens extra aan het werk zal worden gezet. Ik ben nog steeds blij en heppie de peppie, maar kennelijk zag ik er van buiten niet zo uit. De arts vroeg me nu met een wel heel serieuze blik hoe ik me eigenlijk voelde en of ik bepaalde klachten had. Ehm … en toen vertelde ik pas mijn klachten van afgelopen weekend. Die klachten zaten hem helemaal niet lekker en ik werd gebracht naar het observatorium waar mijn bloeddruk werd gemeten en ik urine moest inleveren.

Mijn bloeddruk was echt veel en veel te hoog. Er werd al direct duidelijk dat mijn urine verre van goed was. Iets met 3 plusjes waar de verpleegster het over had. Het maximale aantal plusjes waarbij je flink in de puree zit als zwangere. Het lab werd gebeld om zsm bloed af te komen nemen en ik werd aan de CTG gehooked. Wat een poeha dacht ik nog! Zojuist op de echo was toch duidelijk te zien dat de baby alive and kicking was! En ja halló, een urine monster is toch ook maar een momentopname. ‘Ik heb praktisch niets gedronken’ vertelde ik opgewekt aan de verpleegster. ‘Dus waarschijnlijk dat het nu gewoon heel erg geconcentreerd is en dat de uitslag misschien straks anders is wanneer ik voldoende water heb gedronken’.

Ik kreeg een behoorlijk scheef oog naar me gericht alsof ze wilde zeggen ‘Tuurlijk meid, in welke fantasy wereld leef jij?‘. Maar ondertussen raakte ik ook een beetje gefrustreerd. Ik ging naar een gewone controle en weigerde gewoon te geloven dat er een kans bestond dat ik toch echt zwangerschapsvergiftiging had. Er moesten nog boodschappen worden gedaan. Ik wilde nog even die kortingsbon van de Mc Donald’s gebruiken. Jaaa yum een Mc Chicken! Daar had ik zin in. Of zou ik toch eens heel stout een broodje filet gaan eten. Ik ben immers nu al 40 weken dacht ik dus halló wat kan er nu nog misgaan in mijn lijf als ik filet americain eet. JA! Ik had besloten om eens heel stout te zijn en met de lunch een broodje filet te gaan halen bij Bakker Derks in het winkelcentrum. Met uitjes natuurlijk en ook veel peper!

Ondertussen kwam de uitslag van het bloed binnen. Dat was niet goed. Echt verre van goed zelfs. Zowel mijn lever als nieren werkte niet meer goed en mijn bloed was zichzelf aan het afbreken. Dit was niet eens meer een zwangerschapsvergiftiging, maar het was omgeslagen naar het HELLP syndroom en Pre Eclampsie. De arts en de verpleegster werden ineens nog serieuzer dan ze al waren. Ik  mocht het ziekenhuis niet meer verlaten en moest nu zo snel mogelijk medicijnen krijgen. “Mag ik niet nog eerst even lunchen” … Nee, ik moest vanaf nu nuchter blijven en mocht geen eten en drinken meer krijgen. Hoewel het mij langzaam begon te dagen maakte ik nog steeds grapjes en was ik optimistisch. Totdat me toch echt werd verteld dat ik heel ziek was en dat de baby zou worden gehaald.

Echt jongens. Tranen biggelde ineens over mijn wangen en ik keek mijn man aan. F*CK! Geen natuurlijke bevalling! En ik wist dat onze dochter vandaag of anders morgen nog zou komen. “Ik ben er nog niet klaar voor” piepte ik zachtjes. Dit is niet wat ik van plan was! Mijn man werd naar huis gestuurd om mijn spullen te gaan ophalen. Mijn vluchttas zoals ze dat zo mooi noemen, was zelfs helemaal nog niet helemaal ingepakt. Já, een voedings bh, sokken en het eerste babypakje voor onze dochter. Die hele tas was zo totaal niet ingepakt voor een langer verblijf.

Er werd ondertussen een rolstoel gehaald om me naar mijn kamer te brengen. WHY???? Dacht ik. Ik kan toch prima lopen met die dikke vochtpootjes van me! Wat een aanstellerij allemaal. Maar nee “we mogen geen enkel risico meer nemen mevrouw”. Twee man sterk bracht mij met rolstoel en al druk bellend naar ander personeel naar een kamer. De lamellen werden dicht gedraaid want iedere prikkel kon een insult uitlokken. Er moest zo duister mogelijk zijn. Er werd een grote koffer met allerlei medische tools, naaldjes, klemmen en weet ik wat nog meer op tafel neergezet. Mocht ik een insult krijgen dan konden ze direct actie ondernemen. Bakjes met infuusnaaldjes, speciale pomp, meters etc werden ook binnen gebracht. “Nou nou” zei ik. Toch inmiddels licht onder de indruk van al de hectiek rondom mij. De verpleegsters wilde mij er toch nog even op benadrukken dat ik echt heel erg ziek ben en ze geen enkel risico meer kunnen nemen. En langzaam aan begon ik een beetje te begrijpen wat ze zeiden.

Ik was serieus ziek. Mijn organen begonnen te falen en als mijn bloed verder naar een bepaalde grens zal gaan zakken, kan ik niet eens meer een keizersnede met ruggeprik krijgen. Dan zal ik wederom een volledige narcose krijgen. Noooo not again! Ik kreeg weer even flashbacks naar de vorige bevalling. Dit had ik zo ontzettend NIET afgesproken met mijn lichaam. Dit keer zou alles anders gaan verlopen. Geen hocus pocus en toeters en bellen en polonaise aan mijn lijf.

Ondertussen werd me iets verteld over de medicatie die ik zou krijgen middels een pomp via een infuus. Het is magnesium en hier zal ik sowieso de komende 4 dagen aan moeten liggen. Er werd me verteld dat het eigenlijk een heel smerig goedje is (ik drink het toch niet?? Hoezo smerig?). Maar ze zouden bij mij blijven en ik moest vooral alles aangeven wat ik voelde op het moment dat de magnesiumpomp aan zou gaan. Ondertussen werd een katheter ingebracht wat niet goed wilde lukken. En maar doorduwen en duwen AUWWW! Er werd ook iets verteld over de insulten en aanvallen die ik kan krijgen en hoe grillig de ziekte kon verlopen. Daarbij kreeg ik een paar flinke standjes omdat ik niet veel eerder aan de bel had getrokken. Maar heel eerlijk kreeg ik de helft al niet meer mee en hoorde alleen nog maar een hoop geblaat.

Pas op het moment dat ze die vervloekte magnesium door mijn aderen lieten lopen begreep ik wat ze bedoelde met ‘smerig goedje’. Mijn hemel …. Ik heb nog nooit eerder zoiets gevoeld in mijn lichaam. Het spul brand letterlijk door mijn aderen en ik voelde het stromen als lava door mijn hele lijf. Wel weer interessant vond ik om te voelen hoe snel zoiets door je lijf stroomt. Vanaf je arm door je vingers, langs je nek richting je hoofd en naar je longen en hart en al heel snel in je tenen. Maar Djiezz! Het gevoel alsof mijn aderen uit mijn armen eruit worden getrokken, het branden in mijn armen, de hete flushes in mijn keel en longen alsof ik elk moment als een draak kan vuurspuwen. De tintelingen en schele blikken die je krijgt. Het zicht verdwijnt met vlagen, ik kon niet meer helder nadenken en mijn geest leek te switchen tussen het hier en nu en de twilight zone. Dat wat ik aan een soort van taal eruit kon stamelen kwam er als dronkenmanspraat uit geslist. What the fuck is this?!

magnesium door je aderen

Een week later waren mijn aderen gelukkig alweer goed aan het herstellen

Verschillende mensen heb ik binnen zien komen. Ze stelden zich allemaal netjes voor en zeiden wat ze deden in het ziekenhuis, maar niets kreeg ik echt meer mee. Ik kreeg alleen nog mee van de gynaecoloog dat hij ’s avonds met het team heeft gesproken over mijn wens om natuurlijk te bevallen. Ze vonden het allemaal dapper, maar wilde geen enkel risico nemen. Wanneer ik de volgende ochtend nog wat centimeters ontsluiting extra zou hebben dan konden ze mijn vliezen breken en kijken wat mijn lichaam zou gaan doen. Maar, dan moest het lichaam wel heel vlot gaan werken want de baby moest er hoe dan ook de volgende dag uit. Daarbij wilde ze mijn lichaam gezien de bloeddruk en kans op insulten niet een paar uur laten puffen.

Ik kan je vertellen. Die eerste dag en avond in het ziekenhuis heb ik gehuild als een idioot. Ik wilde het infuus en katheter eruit trekken, mijn jas pakken en richting de bus lopen. WEG wilde ik daar. WEG met die magnesium. WEG met al die verpleegsters. WEG met al dat gekloot en pijn aan mijn lijf! Ik wilde niet eens meer zwanger zijn. De fysieke pijn van de magnesium zorgde ervoor dat ik niet meer helder kon nadenken. Ondertussen lag ik uren aan de CTG om de baby en de inmiddels toenemende harde buiken continue in de gaten te houden. Ik wist gewoon echt niet meer waar ik het moest zoeken en voelde me ontzettend in de steek gelaten door mijn lijf. Door mijzelf. Het intense verdriet wat ik voelde kon ik niet meer ombuigen naar positieve gedachtes. En met dat ik mij druk maakte voelde ik de bloeddruk omhoog gaan. Nog hoger! Hoofdpijn, flitsen, harde tinnitus en een bonkend hart.

De bevalling

geboorte indy

Hoe ik die nacht ben doorgekomen weet ik niet meer precies. Ik weet wel nog dat ik op een gegeven moment heb gevraagd of er ook keizersneden op verzoek in de nacht werden gedaan. In werkelijkheid dacht ik “HAAL DAT KIND ERUIT. NU!”. Dat klinkt allemaal niet zo netjes, maar zo voelde het op dat moment. Allerlei vragen gingen door mijn hoofd. Waarom heb ik mezelf dit aangedaan. Waarom ben ik zwanger geworden. Wil ik nog wel een kind. Moet je eens zien wat mijn lijf nu weer allemaal doet. Of juist niet beter gezegd. Waarom??? Het was mijzelf in ieder geval wel duidelijk dat ze de moeite konden besparen om mijn vliezen te breken. Ik was al volledig uitgeput door de pijn en de medicatie. Een poging tot natuurlijk bevallen met grote kans dat alsnog een keizersnede zou volgen die dan met spoed moet gebeuren, zag ik echt niet zitten.

Gelukkig bleek mijn bloed niet verder onder de grens te zijn gezakt. Dus een keizersnede met ruggenprik was in theorie mogelijk. Dat was een hele opluchting. Ik zou aan het einde van de middag worden geholpen. Ik vond het super spannend en had inmiddels een enorme dorst, maar ik mocht nog steeds niet eten en drinken.

Nu ben ik weer zo’n muts die sommige klusjes uitstelt tot het laatste moment. Zoals ook het verwijderen van mijn sensationail gellack op mijn nagels. Ik wilde dat al een hele week doen, maar had er geen zin in. Het is ook wel even een klusje omdat de nagellak wordt uitgehard met een LED lamp en niet zomaar ff met aceton is te verwijderen. Mijn man moest speciaal mijn tooltjes en middeltjes meenemen naar het ziekenhuis. Tijdens een operatie mag je namelijk geen nagellak op hebben omdat ze de saturatie (zuurstof in je bloed) dan niet kunnen meten. Ik was dus in het ziekenhuis druk bezig te klooien om de gellack te verwijderen. Daar zat ik dan hoor! Met foliepapier om mijn vingers de nagellak te soaken, toen ineens een verpleegster met de grootste haast op de kamer kwam aanstuiven. Ze gaf mijn man operatieschort en toebehoren en zei dat we NU naar de OK moesten. Er was iemand uitgevallen en er was nu plek. Shit, ik ben nog bezig met mijn nagels! Snel het roze eraf krabben met een speciaal tooltje. Voor hand twee was geen tijd. We moesten haasten.

Waar is de camera? Berg mijn iPad en telefoon ff goed op Koen …. O holy moly! HELP …. ik ga nu een kind krijgen.

Van alles ging er door me heen. Door het gehaaste gedoe van de verpleging om mij zo snel mogelijk naar de OK te krijgen kreeg ik het doodsbenauwd. Ik kreeg flash backs van de eerste keer en ik kon mijn tranen niet meer bedwingen. Snot en tranen kwamen er tegelijk uit. En mijn gedachtes riepen repeterend “Ik kan dit niet hoor! Ik durf dit niet”!

Dat gehaast bleek uiteindelijk nergens voor nodig. Eenmaal aangekomen bij de OK’s, in een apart kamertje waar de nodige plakkers en apparaatjes werden aangesloten aan mijn lijf, heeft het namelijk nog minstens een half uur geduurd voordat het zover was.

Bij het pre operatief gesprek met de anesthesist had ik mijn ervaringen en angsten aangegeven van de eerste bevalling. Dat werd uiteindelijk een spoed keizersnede onder algehele narcose omdat alle eerdere ruggenprikken niet wilde werken. De uiteindelijke narcose is met spoed gegeven waardoor er iets niet helemaal goed is gegaan met de uitwerking of de mix van de narcose. Ik werd pas na ongeveer 4 uur wakker waarbij mijn lichaam nog verdoofd was. Ken je die griezel verhalen waarbij mensen onder narcose lijken te zijn maar ondertussen alles meemaken? Nou zoiets dus, alleen gelukkig niet tijdens de operatie zelf. Ik zal verdere details rondom die bevalling en de periode erna even buiten schot houden, maar dit alles was bijzonder traumatisch en angstig geweest. Het heeft er destijds voor gezorgd dat ik na die tijd gelabeld kon worden als gevalletje PTSS.

Toen ik daar dus samen met mijn man in dat kamertje lag te wachten kwamen er twee anesthesisten langs. Ze hadden mijn dossier gelezen en wilden mij graag even spreken over die voorgaande bevalling. Mijn eventuele angsten nu en ook om nog even uit te leggen hoe zij dit nu gaan aanpakken om het zo easy mogelijk voor mij te maken. Echt ontzettend dankbaar was ik daarvoor. Ik heb aan hen gevraagd nav mijn ervaringen om de medische feiten uit te leggen van wat er destijds in de OK heeft plaatsgevonden. Dat gesprek heeft veel oude emotie geneutraliseerd. Met als resultaat dat ik veel kalmer uiteindelijk in de OK zat. Iedere stap werd daar goed uitgelegd met wat ik eventueel kon voelen. Ze hadden voor de zekerheid een extra rustgevertje bij de ruggenprik gegeven (die er overigens halleluja in 1x goed in zat).

Hierdoor zakte ik wel weer meteen weg, maar dat voelde helemaal prima haha. Het kon me allemaal niets meer schelen en ik was super ontspannen. Gelukkig kwam ik al redelijk snel weer gewoon bij en heb ik de gehele operatie meegemaakt. Ze vroegen zelfs of ik wilde meekijken. Ik heb heel even getwijfeld, maar heb het toch maar niet gedaan. Ik vind zulke dingen altijd reuze interessant, maar wat nou als ik met deze state of mind in paniek ga raken wanneer ik zie dat ze al die buiklagen open snijden. Brrrr nee laat maar.

Jeetje wat is het bijzonder is het om je eigen kind geboren te zien worden! Dat hele stuk heb ik bij de eerste gemist. Ook al ben ik niet op de natuurlijke manier bevallen, onze dochter kwam goed en gezond ter wereld. Na de normale check waar dit keer mijn man ook bij mocht zijn, kreeg ik haar in mijn armen. Een wondertje! Een lief klein ienie mienie mensje en ze was helemaal van ons. Ik werd weer dichtgenaaid en kreeg speciale thermodekens over me heen tegen de kou. Geen idee hoe het komt maar vanaf dat moment tot 4 weken na de bevalling heb ik het continue steen en steenkoud gehad. Ik kon met drie dekens en een kruik slapen, maar hield het gewoon freezing koud.

16

15

De speen was bijna net zo groot als haar gezichtje

Maar daar lag ze dan! Zojuist geboren om 11:53 met een lengte van 49,5 cm en een gewicht van 3034 gr. Onze Indy! In het ziekenhuis had ik een speciale suite waarbij mijn man ook mocht overnachten. We hebben in alle rust kunnen genieten van het kleine mensje. Ik zag hoe verliefd mijn man keek naar zijn dochter en wist vanaf dat moment dat deze kleine Sweetheart haar vader voor altijd om de vinger zou weten te winden. Ze was volmaakt en ze leek precies op haar grotere broer toen hij net geboren was.

dion en indy

Na de bevalling/het ziekenhuis

Ondertussen had ik mijzelf aangeleerd om de pijn in mijn lijf van de magnesium te negeren. Wat overigens ook wel hielp was de morfinepomp die inmiddels ook was aangesloten. Verdovende middelen konden geen kwaad meer nu er geen baby meer in mijn buik zat. In het ziekenhuis vertelde ze ook dat ik vooral gebruik moest gaan maken van die morfinepomp. Dus dat heb ik gedaan. Jonguh! Roze olifantjes kwamen die nacht voorbij. Spacen van hier tot Krypton. Mijn lijf leek te deinen op de zee. Mijn hoofd voelde onwijs klein, terwijl mijn handen en voeten mega groot leken aan te voelen. Vanaf dat moment heb ik de komende dagen redelijk half meegemaakt en verkeerde ik wederom ergens tussen het hier en nu en de twilight zone. Ik was ook ontzettend moe. Niet gewoon moe, maar een intense moeheid sloop door mijn hele lijf. Ik had veel pijn tussendoor en begon de nasleep van oa het ziek zijn door de zwangerschapsvergiftiging goed te merken. Mijn bloeddruk wilde ook maar niet zakken. Net zoals het vocht in mijn lijf. Dat leek alleen maar erger te worden in plaats van minder. Ik zag nog regelmatig flitsen, had hoofdpijn en kreeg weer ontzettend veel pijn ter hoogte van mijn schouderbladen. Ik kreeg last van mijn longen en vreselijke druk op mijn borst. Helaas kon de arts op dat moment niet zeggen waardoor het zou komen. Heel jammer want ik werd er onwijs onzeker en angstig door. Pas veel later thuis heb ik gelezen dat deze pijnen horen bij het HELLP syndroom en de Pre Eclampsie. Toch weer teleurstellend dat een arts dat dan niet weet.

Hoezeer ik iedere dag weer iets opknapte voelde ik direct aan mijn lijf dat er iets ‘anders’ was. Het gevoel van uitgeput te zijn en de bloeddruk die maar niet omlaag wilde, gaven me zorgen. Zou dit nog wel goedkomen allemaal? Een groot gevoel dat mijn lichaam mij (wederom) faalde overmande me enorm. Mijn emoties gingen weer alle kanten op en dan helpen al die hormonen echt voor geen meter. De hele zwangerschap geen last van mijn hormonen gehad. Ik voelde me 9 maanden lang goed, stabiel en sterk. Maar nu??? Ondertussen was ik de verpleging ook meer dan zat. Ze maakte me nog onzekerder dan ik al was.

Indy verloor de eerste dagen veel te veel gewicht. De magnesium die zij ook heeft binnen gekregen zorgde ervoor dat ze wat suffig was en voornamelijk veel sliep. Ze dronk slecht, slordig en gaf daarbij steeds over. Nu zag ze ook veel te geel en iedere keer was er wel een verpleegster die daar weer over begon te ratelen. Ze hebben meerdere keren bloed bij haar afgenomen en iedere keer gaf het bloed aan dat alle waardes goed waren en ze ook geen sluimerende infectie had. Pas dagen later kreeg ik te horen van een (uiteraard de zoveelste) arts dat het erge geel zien bij haar vermoedelijk komt omdat ze op het laatste moment uit mijn buik is getrokken met een vacuümpomp. Het bolletje/puntje op haar hoofd wat gevormd was door de pomp is gevuld met bloed en de billirubine wordt langzaam aan door het lichaam afgebroken. En daardoor zien baby’s ook wel eens extra geel. Afgezien nog van het feit dat sommige baby’s gewoon veel geler zien dan andere. Maar goed, in een ziekenhuis met iedere dag weer verschillende diensten en verpleegsters, die allemaal op hun eigen beurt een manier van fles geven en boertjes laten hebben en vooral geen tijd hebben of krijgen om per baby te kijken naar hun drink behoefte of gewoonte … zorgde ervoor dat er veel werd uitgespuugd en ze dus ook niet aankwam. Er werd gesproken over het geven van sondevoeding als ze niet snel zou aankomen. Thank god … ze kwam 5 gram aan. Sondevoeding bleef uit beeld.

Eindelijk mocht ik van de vervloekte magnesium af. UIT MET DIE POMP zei ik! Oh jongens wat was ik blij en opgelucht dat het ding eraf werd gehaald. Mijn arm zag er inmiddels niet meer uit. Grote blauwe en rode uitlopers van aders en bloeduitstortingen waar de magnesium als eerste in mijn arm langs is gegaan. Ik werd ook weer wat helderder en kon vaker mijn eigen dochter eindelijk zelf de fles gaan geven. Hoewel ik dat inmiddels al helemaal niet leuk vond. Ik zag een paar keer per dag hoe weer iemand anders haar een fles gaf waarbij ze overgaf of zich aan het verslikken was. Doodeng vond ik het om zelf die fles te moeten geven. Ik kan dit helemaal niet! Ze moet aankomen en bij mij zal ze vast niet goed drinken. Ik maak het alleen maar erger en erger ging het door mijn hoofd heen. Ik werd praktisch verscheurd van binnen door onzekerheid, angst en het gevoel van onmacht… Ik wilde hier niet zijn.

13

Iedere dag kwam mijn man 3 keer langs. In de middag samen met ons kleutertje. Hoewel we van alles aan hem uitlegde, verscheurt het je hart wanneer je kind je in je ogen aankijkt met natte oogjes en zegt dat hij wil dat mama naar huis komt. F*CK! Dat wil ik ook jochie! Ik wil weer naar huis, in mijn eigen bed liggen, mijn Oliver en Co aaien en knuffelen. Verhaaltjes voorlezen aan mijn kleuter. Slapen met de sterke armen van mijn man om mij heen die woordjes fluistert in mijn oor en zegt dat alles heus weer goed komt. Een tevreden baby die goed gezond is en heerlijk ligt te slapen in haar wiegje. Samen met het gezin in het park wandelen met een warm zonnetje op ons hoofd terwijl we de eendjes brood voeren. Dat wil ik! Ik heb heimwee naar eigen huis en haard. K*T ziekenhuis dacht ik.

Op dat moment (inmiddels vrijdag de 5e ziekenhuis dag) had ik de beslissing gemaakt. Ze kunnen hier roepen wat ze willen, maar morgen ga ik naar huis! Ik dacht slim te zijn door aan de eerste de beste avondzuster te zeggen dat ik morgen hoe dan ook naar huis zal gaan. Of ze alvast dit willen doorgeven zodat ik niet een hele zaterdag moet wachten tot ik weg mag. Nou dat heeft weinig mogen helpen. De hele zaterdagochtend heb ik aan meerdere verpleegsters aangegeven dat ik nog steeds wacht tot de arts bij mij komt. Inmiddels kwam dan wel eindelijk eens de kinderarts langs. Ik gaf al meteen aan dat wij mooi naar huis gaan. Daar dacht hij alleen anders over. “Indy willen we nog houden ter observatie”. Waarom? Vroeg ik. Waarom nog langer? Ze heeft inmiddels bijna al haar flesjes goed gedronken, veel minder overgegeven en ze komt nu aan in plaats dat ze afvalt. Maar nee. Voor de zekerheid wilde hij haar toch nog observeren. Dat zelfde hadden we overigens op vrijdag ook al gehoord. Nee mevrouw het is echt voor de zekerheid, morgen mag ze gewoon naar huis.

Het duurde vervolgens nog uren voordat eindelijk eens de arts voor mij langskwam. Ze vertelde me dat ze eigenlijk nog niet wilde dat ik naar huis ging. Ze wilde me nog een dagje houden. Mijn bloeddruk was nog steeds te hoog. Maar die zal heus niet in een paar uur ineens weer goed zijn. En bovendien zou ik sowieso medicijnen mee naar huis krijgen voor mijn bloeddruk. Als Indy gewoon naar huis had gemogen hadden ze mij ook het ziekenhuis uit getrapt. Dus ik vroeg aan de arts of er een echte medische reden nog was om mij langer te houden aangezien ik thuis ook gewoon in bed kan liggen. Het antwoord was nee. Mooi! Dan ga ik namelijk NU naar huis.

Het klinkt misschien raar om een dergelijke beslissing te maken terwijl je dochter nog niet naar huis mag, maar geloof me. Voor mij was dit het allerbeste en Indy zou het niet merken en was verder in goede handen. Ik trok het geen minuut langer meer in het ziekenhuis en voelde me daar met de minuut depressiever worden. Terwijl Indy op de kinderafdeling lag ging ik naar huis. Uiteraard, toen ik in de auto zat met man en kleuter en we reden van het ziekenhuis vandaan, kwamen de tranen weer opzetten en tegelijk de vragen in mijn hoofd. Ben ik een slechte moeder nu? Hoe kun je nu je kindje achterlaten? Kon je het dan echt niet nog een dag langer volhouden?

Het is achteraf een goede beslissing geweest. Het was heerlijk om in mijn eigen bed te liggen, mijn kind voor te lezen en de katjes te knuffelen. Even een positief gevoel te ervaren. En de volgende ochtend zouden we Indy weer ophalen dus ik kon nog eventjes opladen. Nog even ’s avonds met de kinderafdeling bellen om te vragen of ze het goed maakte. Ja hoor, alles was goed. Goed gedronken en niets overgegeven. Alle controles waren prima. Mooi! Morgen komt alles weer goed.

De volgende ochtend (zondag) belde ik meteen weer naar de kinderafdeling. Even vragen of de nacht goed is geweest en hoe laat we Indy konden komen halen. De nacht was prima verlopen, wel een mondje voeding terug gegeven maar alle controles waren verder in orde. Wel moest eerst de arts nog de ronde maken en de beslissing maken voordat we Indy konden ophalen. Ze zouden mij even bellen wanneer de arts zijn ronde had gemaakt.

Nou dat duurde en duurde maar. Uiteindelijk tegen het einde van de ochtend heb ik zelf de telefoon gepakt om te bellen. De arts was ondertussen ook druk bezig op de SEH dus ze kon er nog niets over zeggen. Eindelijk na 13:00 uur werd ik gebeld. De arts was geweest en wilde haar voor de zekerheid nog een nachtje houden. Huh??? Dus we kunnen Indy niet ophalen? Flabbergasted hing ik op en barste weer in tranen uit. Ik zei nog tegen mijn man dat dit niet klopt. Het is weer een andere arts (de 3e nu) die haar ter observatie wil houden en kennelijk de beslissing niet durft te maken. Maar er is verder niets medisch aan de hand anders zouden ze toch ook wel onderzoeken uitvoeren en dat doen ze niet. Vervolgens heeft mijn man teruggebeld en aangegeven dat we naar het ziekenhuis komen en de arts willen spreken. We zorgde voor oppas thuis en gingen met de maxi cosi naar het ziekenhuis. Toch echt wel met de gedachte dat wij zelf het heft in handen gaan nemen. Het is onze dochter en ze komt gewoon naar huis.

10

Het was heerlijk om haar weer vast te houden in mijn armen. Ik gaf haar een fles, verschoonde haar en deed schone kleertjes aan. Vervolgens was het wachten geblazen op de arts. Met de minuut dat ik daar zat begon ik me lichamelijk slechter te voelen. De bloeddruk medicijnen zorgde voor veel bijwerkingen, ik was oververmoeid en had het koud tot op het bot. Ik kreeg duizelingen en mijn lichaam wilde gewoon niet meer. Het kòn gewoon niet meer. Eindelijk, na een paar uur in het ziekenhuis aan het einde van de middag kwam de arts. Het was druk geweest op de SEH vandaar dat ze niet eerder kon komen. Ze gaf aan dat er medisch niets aan de hand verder was met Indy en dat ze het heel erg goed deed, maar zij kende Indy verder niet en heeft haar maar kort gezien. F*CK dacht ik … zie je nou. Die artsen zijn dan nog zo goed opgeleid, maar durven geen beslissing te maken en schuiven het lekker af op de volgende arts. Dikke doei zeg! Hebben we hier nu wederom een hele dag op zitten wachten terwijl ze gewoon naar huis had kunnen gaan. En ja inderdaad. De arts gaf aan dat ze uiteraard als we willen haar mee kunnen nemen … Van binnen kookte mijn bloed ondertussen. Maar met die hoge bloeddruk en mijn totale lichamelijke toestand die ondertussen aan het vechten was om überhaupt nog mijn ogen open te krijgen en te luisteren naar de arts, moesten we een andere beslissing nemen. Het was ondertussen al avond en als we haar nu mee zouden nemen zou ik niets voor haar kunnen betekenen. Ik was instortende dus leek het ons en de arts verstandig om mee te gaan in haar beslissing en haar maandag op te komen halen. We werden ervan verzekerd dat we haar in de ochtend konden ophalen.

Wederom verliet ik het ziekenhuis terwijl de tranen over mijn wangen stroomde. Wat een gedoe allemaal!

Thuis

Na de zoveelste nachtmerrie ’s nachts en het wakker worden badend in het zweet (door de medicatie) belde ik meteen de kinderafdeling. Ik wilde een tijd afspreken om Indy op te komen halen. Uiteraard kreeg ik weer een andere verpleegster aan de lijn die nu dit keer dienst had. We moesten wachten tot de arts had aangegeven dat ze weg mocht. Ziedend werd ik! Mijn bloed kookte weer van binnen als hete lava. Mijn man zag het en nam gelukkig de telefoon van me over. We komen haar ophalen en rijden zo naar het ziekenhuis. We nemen haar mee, dat is gister zo afgesproken. Er zou in de nacht al gezorgd worden dat de ontslagpapieren en laatste check gedaan zou worden. Wij gaan niet weer een dag zitten afwachten!

IMG_8178

Vlak voordat we naar huis gingen

Thank god! Ik geloof dat het inmiddels 14:30 uur in de middag was dat we met Indy het ziekenhuis verlieten. Doodmoe, maar super blij gingen we naar huis. Diezelfde middag was zowel de kraamverzorgster als de verloskundige bij ons thuis.

We hadden nog recht op 2 dagen kraamzorg en kregen gelukkig nog 2 dagen extra geïndexeerd van de verloskundige. YES, 4 dagen kraamzorg! Bij onze eerste bleef er na een ziekenhuis avontuur nog maar 2 uur over (dankzij goed verzekerd te zijn). Dus eindelijk kon ik ook gaan meemaken wat dit eens inhield. En hoe vreemd ik het in het begin ook vond dat er een vreemde vrouw in huis huishoudelijke taakjes deed en mij en Indy verzorgde. Ik was blij dat ze er was. In die paar dagen hebben wij een hoop baby dingetjes geleerd. Ja tuurlijk we hebben al eerder een baby gehad maar moesten alles toen zelf ondervinden en een hoop wisten we ook niet meer.

8

Eindelijk voor het eerst in haar eigen bedje

Euforie wisselde vervolgens af met vragen die door mijn hoofd ging en het leek met de dag erger te worden. Ik was inmiddels zo ontzettend onzeker geworden. Niet alleen of ik wel een goede moeder zou zijn voor Dion en Indy. Maar ook of ik nog wel een leuke vrouw zou zijn voor mijn man. Of ik mijn concentratie en geheugen nog terug ga krijgen. Of het ooit nog wel goed zou komen met mijn lijf. Zowel van binnen als van buiten. Let’s be honest! Ik zag eruit als een nieuwe versie van Barbapapa met een gek hangend buikje onderaan en hernieuwde brede heupen. Laten we deze versie gerust Barbabelly noemen. Oftewel type aardappelzak! En dan moet je ook nog van die afschuwelijk lange dikke kraamverbanden dragen, om nog te zwijgen van de sexloze zoogcompressen in je bh tegen het tietlekken. O what a joy! Ik voelde me vies en vreselijk.

Van de medicijnen voor mijn bloeddruk werd ik ontzettend bleek en kreeg ik holle ogen. Ik voelde mij continue duizelig, uitgeput en bleef me ijskoud voelen. Vergeet ik nog wat? Ja nog ongeveer een tal van andere kwaaltjes die er helaas wel bij horen. Natuurlijk ook nog de fysieke pijn en ongemakken van de operatie en mijn mentale gezondheid. Aaarghhhh ik dacht dat ik gek werd! Ik kon amper even douchen of ik knalde door het staan en de duizeligheid tegen de vloertegels aan. Een trap op of af lopen deed niet alleen goed zeer, maar het duizelde enorm. Indy verschonen in haar kamertje aan de commode? No way … 3 minuten staan of ik zakte door mn hoeven en mijn man kon het wederom van me overnemen. De onmacht en niets zelf kunnen doen voelde ontzettende tegennatuurlijk aan.

Liggen kon ik. Nee moest ik. Rusten, rusten en nog eens rusten. Herstellen en blij zijn dat ik dit geflikt hebt en niet door een insult hersenbeschadiging had opgelopen of mijn kind was kwijtgeraakt. Hoe dan? Vroeg ik mijzelf af. Hoe ga ik dit accepteren en erkennen?

6

Ik zie een geweldig lief klein meisje liggen waar ik ontzettend verliefd op ben. Maar toch kan ik niet voelen dat ik trots zou moeten zijn dat mijn lijf dit heeft gedaan. Dat mijn lijf haar 9 maanden heeft gedragen en dat vrijwel de gehele zwangerschap goed is verlopen. Ik kan niet voelen dat het ok is geweest dat ik geen natuurlijke bevalling heb gehad. Ook al heb ik ook geen nare of angstige gevoelens verder overgehouden van de keizersnede, voelt het toch nog steeds alsof mijn lichaam mij in de steek heeft gelaten. Vooral het ziek zijn lijkt er ineens in te hakken. Hoe had ik het zo kunnen onderschatten en bagatelliseren? Gaat het nog wel goed komen met mijn organen en wat heeft het voor invloed op latere leeftijd. Hoelang gaat dat herstel duren? Ik hoor en lees verhalen dat sommige vrouwen er nog jaren over doen om te herstellen. Dat de vermoeidheid altijd nog blijft en het moeilijk blijft om te concentreren. Shit … hoe moet dat dan straks op mijn werk gaan? Waarom dit en waarom dat. En zo bleef het maar malen. Dag en nacht. Om gek van te worden totdat ik ook daadwerkelijk mezelf niet meer groot voor anderen kon houden en begon in te storten bij mijn man. Ik zat flink in de knoop.

Herstel

Na het volledig instorten bij mijn man, voelde ik me ontzettend opgelucht. Ik kon alleen maar huilen en huilen. Er werden wat afspraken gemaakt en uitgesproken dat ik gewoon alles moest zeggen wat ik voelde en dacht. “Dit overwinnen we echt wel” zei mijn man. Jij hebt voor hetere vuren gestaan schat! Samen komen we hier wel doorheen.

Zijn geplande wintersport heeft hij gecanceld. Ik kon amper voor mijzelf zorgen, laat staan dat ik (ondanks de aangeboden hulp) voor een kleuter en voor een baby van 3 weken kon zorgen. Het was voor mij een enorme opluchting dat hij niet weg ging. Hoewel ik ook meteen een schuldgevoel kreeg. Alsof ik zijn joy wegkaapte en hem verplichte om een mislukking (zo voelde ik mijzelf) te verzorgen.

Maar herstellen moest ik. Stap voor stap. En dat ging letterlijk stap voor stap. Ik kon 10 minuten lang lopen en dan was mijn lijf op. Ik kan het me nu gewoon niet meer voorstellen hoe slecht ik er fysiek voor heb gestaan. Maar gelukkig! Iedere dag begon ik ineens verschil te voelen. Toen ik 5 weken na de bevalling van alle medicatie af was, voelde mijn lijf zich al een stuk beter en ging het herstel ook weer wat sneller. Heel langzaamaan begint nu ook mijn zelfvertrouwen weer wat terug te komen. Mijn man is ruim een maand thuis geweest om te zorgen voor mij, de kinderen en het huishouden. En alles zonder te mopperen. Zonder hem had ik no way kunnen herstellen zoals ik nu heb gedaan.

3

Indy

En natuurlijk onze lieve Indy! Wat een dotje. Wat een wondertje. Wat ben ik verliefd op haar. Ze doet het goed. Ze is alleen de afgelopen weken flink onrustig geweest. Vanaf dat ze 5 weken werd wilde ze niet meer slapen. De hele dag had ze ‘ergens’ last van. Ze huilde en huilde. Spartelde met haar armpjes en beentjes. Door uitputting viel ze vaak pas tegen 22:00 ’s avonds in slaap. Het arme schaap had gewoon rode ogen van vermoeidheid en het huilen. Zowel de kinderarts als de huisarts voelde wel dat haar darmen flink aan het bewegen waren, maar ach dat is toch normaal. Krampjes horen erbij. No way dacht ik. Krampjes ken ik wel, maar dit is niet normaal meer. Hele dagen alleen maar huilen (krijsen soms) met een gezichtje wat verrekt is van de pijn. En dus ging ik met haar naar een osteopaat. Hij voelde een abnormale hoge spanning op haar darmen en onrust in haar lijfje. Hij had het vermoeden dat ze misschien de melk nog niet goed kon verteren/verwerken. Dat misschien haar darmen nog niet ver genoeg zijn ontwikkelt. Om de spanning van haar darmen te halen en te zorgen voor meer rust in haar lijf kregen we ontspannings oefeningen mee en het advies om over te gaan van de standaard Nutrilon naar de Pepti.

Al na een paar dagen merkte we verschil. En nu naar een paar weken gaat het zoveel beter. Ze is veel rustiger geworden en slaapt ook veel beter overdag. Ze slaapt ’s nachts heerlijk door en nu, na 12 weken begint er eindelijk een soort van ritme te komen. Vooral de afgelopen paar dagen begin ik zelf ook wat meer rust te krijgen en ben ik niet alleen maar bezig met troosten en flesjes geven.

4

12 weken na de bevalling

De wonden in mijn lijf zijn goed geheeld. Ik heb er geen last meer van. Ik voel alleen het littekenweefsel nog wanneer ik fysiek heel actief ben geweest of bijvoorbeeld op mijn buik druk. Mijn lijf voelt wel nog moe aan. Eigenlijk al wanneer ik ’s morgens uit bed stap. Mijn tinnitus is ook behoorlijk aanwezig. Ik denk door de combi van vermoeidheid, slecht kunnen concentreren (concentratie kost veel energie) en doordat ik ook weer actief ben. Het sporten heb ik ook weer opgepakt. Niet om alleen de babyvetjes gedag te zeggen, maar voornamelijk ook om mentaal weer de oude te worden. Ik ben nog niet zo weerbaar als voor de bevalling. Ik ben snel uit het veld te slaan met daarbij teveel onzekerheden en ik weet dat ik door sporten mentaal sterker wordt.. Gek om te bedenken dat ik een paar weken geleden nog geen 10 minuten in het park kon lopen en nu gerust ‘ff’ 12 kilometer loop na het eten. Ik geloof nu ook wel weer dat ik er heus wel kom. Maar ik heb er moeite mee dat het langer duurt dan ik gedacht had. Of eigenlijk dat alles anders loopt en is gelopen dan ik had gedacht.

Ik heb extra ouderschapsverlof opgenomen omdat zowel me, myself and I als Indy er nog niet klaar voor zijn om weer aan het werk te gaan. Maar nog heel even en ik moet er toch weer aan geloven. Ik vind dat toch wel heel spannend als ik eerlijk ben. Als ik me nu niet kan concentreren of moe ben maakt het niet veel uit. Oké ik vergeet weer eens de helft aan boodschappen te halen. Vergeet wat dingetjes te regelen (ships ik vergeet al weken de tandarts te bellen voor een controle afspraak bedenk ik me nu!) of een was uit de wasmachine te halen. Ik heb zelfs een keer drie dagen gedaan over dezelfde was hahaha Steeds weer opnieuw vergat ik de was uit de machine te halen. Als ik nu heel erg moe ben is mijn man de l*l en krijgt een snauw of ik ben kortaf tegen mijn kleuter. Maar op mijn werk kan dat natuurlijk niet. Tijdens mijn verlof heb ik nauwelijks achter de pc gezeten. Geen idee welke uitwerking het nu zal gaan hebben op mijn lijf (kop) wanneer ik een hele dag naar een scherm zit te turen.

IMG_0101

Geen idee hoe ze het voor elkaar heeft gekregen. Maar ik trof haar zo aan in bed met Dikkie Dik om haar arm ^^

En die lieve kleine Indy heeft deze week haar eerste ochtendje op het kinderdagverblijf gehad. Zowel zij als ik deden het goed. Ik heb het niet moeilijk gevonden om de zorg over te dragen en heb heel eerlijk gezegd genoten van mijn vrije tijd. Kleuter op school, baby op het KDV en Yasje in de sportschool :-D.

Indy 12wEn weet je wat ik nou zo leuk vind. Ze is haar eigen handjes aan het ontdekken, probeert te ‘praten’ en zuigt zo schattig op die kleine duimpjes van haar. Vergis je niet, ze heeft nu al een pittig karakter. Net zoals haar grote broer en kan een best keeltje opentrekken, maar ooo wat ben ik dol op die glimlachjes en gekke bekkies <3

Een leven zonder haar kan ik me niet meer voorstellen!
bloglovin

21 thoughts on “Zwangerschapsvergiftiging/bevallen en nu

  1. Ach meid ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen. Wat erg dat je je teleurgesteld voelt in je lichaam. En echt verschrikkelijk dat Indy zo lang moest blijven. Ik hoop dat je het toch op de een of andere manier een plekje kunt gaan geven. Ik vind jou iig super stoer dat je je hier doorheen hebt geworsteld.

  2. oooh wat een horrorverhaal..en dan steeds dat uitstellen wanneer ze mee naar huis mag. Vreselijk…gelukkig gaat het nu steeds beter. geniet nog even van je verlof en je kleine meid.

  3. Och jee wat heb jij het te verduren gehad. Ik kan me wat verplaatsen in je, ik heb ook hellp gehad. Een dikke week in het ziekenhuis. En dat herstel van de ziekte, de keizersnede. Nee het is geen lolletje! Veel sterkte verder en veel geluk met prachtige indy!

    • Heb jij ook zoveel last gehad van de magnesium? De artsen waren geschrokken hoe mijn lichaam erop reageerde en hoe mijn arm eruit zag (bloeduitstortingen etc). Ik ben benieuwd of andere meiden dat ook zo hebben gehad en die fysieke pijn zo hadden van de magnesium.

      • Ik heb wel veel last gehad toen ze het inspoten, leek net alsof al die aderen ontploften. Mijn armen waren idd best blauw, maar niet zo extreem als bij jou. Als je zo’n bloeddruk hebt (bij mij 240/120) kunnen ze ook bijna niet prikken. Dus in beide armen in mijn elleboog na tig keer mis…
        maar die magnesium echt heel raar. Ook een beetje alsof je zweeft 🙁

  4. Bah wat een naar verhaal, gelukkig gaat het nu steeds beter. Kleine stapjes, maar het komt goed! Ik dacht altijd begrepen te hebben als je bij de 1e bevalling een keizersnede hebt gekregen, dat je daarna niet op de natuurlijke manier mag bevallen, ivm het littekenweefsel?
    Ben je van Instagram af, ik zie je daar niet meer snik snik

    • Hi Yolanda, vroeger was het idd zo dat je standaard een KS kreeg als je die bij de 1e ook had. Tegenwoordig niet meer. Wel wanneer je voor de 3e x zwanger zou zijn en daarvoor tot 2x toe een KS hebt gehad, dan krijg je de 3e ook standaard een KS. Maar ik ben niet van plan om nog eens aan zo’n avontuur te beginnen ^^ Ik was idd van Instagram af. Ik/mijn katten werden ineens met de dood bedreigt. Dit gebeurde 3 weken na de bevalling en was al zo in de war en angstig dat ik in een opwelling nergens meer gevonden wilde worden en mijn account ophefde. Helaas want de naam yazylicious krijg ik nooit meer terug. Ik ben inmiddels te vinden onder Mainecoons_oliverenco 😉

    • Dank je wel. Ondertussen ben ik er wel weer goed aan het uitklimmen en begin ik langzamerhand alle ellende vaker te vergeten.

  5. Pingback: Persoonlijk – Hoe het nu gaat |

  6. Wat schrijf jij toch heerlijk. Hoe vreselijk het ook is geweest, ik heb grote gedeeltes met een n lach gelezen. Heel blij dat je al bijna een jaar van je wondertje geniet. En ja, het klopt dat je bijna gaat denken dat het jou niet is overkomen.
    Ik hoopte zo dat Elize verzuurd zou zijn want dan kreeg ik na al die uren eindelijk een keizersnede…ik kon niet meer…en achteraf schuldig voelen dat ik dat heb gedacht…
    Je hebt het allemaal goed gedaan. Jij bent méér dan een goede moeder!

    • Dank je wel! <3 Het doet me goed zulke dingen te horen. Ook al (en dat weet jij) twijfel ik enorm aan mijn kunde als mama. En jij moet je niet schuldig voelen omdat je dat dacht. Helemaal tijdens een bevalling is dat niet gek om te denken. Je was op! opperdepop. Jij kan ook trots zijn op jezelf en ook op je gezin. Ook jij doet het goed Julia!

  7. Pingback: Birthday Crown |

  8. Pingback: Mijn verhaal: Mijn twee kinderen |

  9. Hallo, bij toeval kom ik hier terecht en wat herkenbaar. Het niet in willen zien dat je echt ziek bent, hoezo mag ik mijn bed niet uit, waarom mag ik geen bezoek en waarom moet ik in het donker etc
    Het infuus met magnesium wat een rare ervaring was.
    Het midden in de nacht vragen of ze de keizersnede niet meteen kunnen doen want elk half uur een ctg en bloeddrukmeting is ook niet alles.
    Ik mocht geen ruggenprik meer, ik moest volledige narcose maar gelukkig mocht mijn man erbij zijn.
    Later heb ik een gesprek gehad met de gynaecoloog en vroeg waarom ze me niet hadden gezegd dat ik zo ziek was. Hij zei dat ze het wel degelijk hadden verteld maar dat ik het niet wilde horen en dat dat zelfbescherming was.
    Mijn dochter was 7 weken te vroeg en heeft 5 weken in het ziekenhuis gelegen.
    Nu is ze ruim 21 dus het is alweer een hele tijd geleden 😉
    Groetjes Esther

    • Hi Esther, bedankt voor je reactie! Wat weet je dat nog goed allemaal als het 21 jaar geleden is. Alhoewel ik mij waarschijnlijk over zoveel jaren ook nog de terror zal herinneren van het magnesium infuus ed 😀

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *