Persoonlijk: Hoe het nu gaat

bag

Het is heel lang heel slecht met mij geweest. Zo ik heb het gezegd. The word is out.

Zowel lichamelijk als geestelijk was/ben ik nog een schim van mijzelf met alle gevolgen van dien.

Waarom dan?

De afgelopen twee jaar heb ik als niet zo heel fijn beschouwd. De bevalling van Indy met het HELLP syndroom en Pre Eclampsie is de trigger geweest om opnieuw PTSS (Post Traumatisch Stress Syndroom) te krijgen. Afgezien dan nog dat je jarenlang lichamelijk last kunnen houden van de gevolgen van HELLP en Pre Eclampsie. Na de geboorte werd de PTSS nog aardig op de achtergrond gedrukt door alle lichamelijke klachten en de primaire zorgen voor een pas geboren baby met daarna weer mijn weg zien te vinden op mijn werk en het draaiende houden van ons drukke gezinsleven.

Hashimoto

Na een paar maanden vage/frustrerende lichamelijk en geestelijke klachten, werd duidelijk dat mijn schildklier zich niet meer ging herstellen en steeds trager werd. Hashimoto werd vastgesteld en ik kon aan de gang gaan met medicatie (Thyrax) om de boel weer aan het werk te krijgen. Hashimoto is een auto-immuun ziekte waarbij het lichaam afweerstoffen tegen de schildklier maakt en eigen cellen kapot maakt. En zo de schildklier langzaam uitgeschakeld. De schildklier zorgt dat je lijf überhaupt functioneert. Die zorgt voor je stofwisseling, verbranding, energie, temperatuur, je hele hormoonhuishouding en dus ook of je je happy voelt, gestrest of depressief. Het instellen van de juiste dosis aan medicatie gaat heel nauw. Na ruim een half jaar dacht ik goed te zijn ingesteld. Helaas werd ook op dat moment Thyrax niet meer door de fabriek gemaakt en moest ik overstappen naar een ander merk. Het instelproces kon weer opnieuw gaan beginnen. Al gauw begon ik me ook weer zeer slecht te voelen.

Uitgeput

Mijn lijf kwam steeds minder goed op gang. Ik werd moeier dan moe. Niet moe zoals je kunt zijn na een heftige sportsessie, maar gewoon al uitgeput zijn op het moment dat ’s morgens de wekker ging. Iets wat je voelt in iedere cel van je lijf. Een moeheid die niet weg gaat na een nacht goed slapen of op tijd naar bed te gaan. Een moeheid die mensen ook hebben wanneer ze de ziekte van Pfeiffer hebben. Daar vergelijk ik het mee als ik het moet uitleggen. Want hoe vaak kreeg ik wel niet de opmerking ‘Moet je even gaan sporten! Daar knap je van op’. Of ‘vanavond maar even vroeg naar bed gaan’ …. Ja dûh. Je moest eens weten dat ik op de meeste dagen rond 19:00 op bed lag/lig.

Sporten lukte al helemaal niet meer. Na een paar meter wandelen of inspanning kon ik letterlijk janken van vermoeidheid. Totale lichamelijke uitputting. Maar ondertussen moet je door. Je hebt een baan. Twee kinderen. Social leven. Huishouden en noem alles maar op. Iedere dag was een strijd geworden om die dag door te komen tot de avond is gekomen, kinderen op bed laggen en ik ook weer naar bed kon gaan. Een keer een spelletje spelen met de kinderen voelde als een enorme opgave.

Mijn rust 

Geestelijk kreeg ik het inmiddels na dik een jaar gekloot (sorry voor het taalgebruik) ook lastiger. Grapjes maken deed ik al heel lang niet meer. Niet meer spontaan of vanuit mijzelf. Onder de mensen kwam ik liever eigenlijk ook niet meer. Nu ben ik al graag vanuit nature op mijzelf en vind ik alleen zijn prettig. Maar nu kwam ik steeds meer in een isolement en voelde ik mij maar een vreemde eend bij andere mensen. Ik was continue alert (door de PTSS) en me bewust van mijn angsten en gebreken. Nog steeds eigenlijk wel.

Slapen zonder een minimale dosis aan 12 mg pure melatonine gaat ook niet meer. Want hoe moe mijn lijf zich ook voelt, ik kan niet in slaap vallen. En zo sleurde ik mij van de ene dag into de andere. Op mijn werk kon ik af en toe adem halen. Daar beheer ik praktisch mijn eigen agenda, kan ik structureel werken en heb ik rust aan mijn hoofd. Eenmaal thuis roepen er twee kinderen, katten en man en een huishouden om aandacht. Maar ik kon het niet meer opbrengen. Heel pijnlijk voor alle partijen. Het liefst was ik daarom op kantoor.

Er zijn genoeg mensen geweest die tegen me zeiden dat ik maar ‘even’ in de ziektewet moest gaan. Of dat ik nu ‘moest denken aan mijzelf’. Maar niemand schijnt te begrijpen dat ik juist het liefst op mijn werk ben en daar een stukje rust kan pakken en daarmee denk aan mijzelf. Ook op die manier heb ik nog het gevoel ‘normaal’ te kunnen functioneren en deel uit te maken van de maatschappij. Ik ben ervan overtuigd dat wanneer ik langdurig thuis zou zitten dat het dan nog slechter zou gaan. En dat het dus juist niet beter zal gaan.

Artsen/Homeopaat 

Uiteindelijk ben ik afgezien van de reguliere artsen vorig jaar ook terecht gekomen bij een homeopaat. Mede door mijn tinnitus en door een tip van een collega en mijn manager. De homeopaat wist mij niet alleen te vertellen dat mijn tinnitus waarschijnlijk komt doordat alle holtes in mijn hoofd chronisch zijn ontstoken. Maar ook dat ik onder andere een bijnieruitputting heb. Hij noemde nog wel wat meer dingen, maar dan ben je morgen nog niet uitgelezen 🙂 Ik kreeg verschillende kuren en pillen mee en als ik terugkijk dan klopt het inderdaad dat ik heel vaak voorhoofdsholte en bijholte ontsteking heb gehad. Het gaat nu een stukje beter. De tinnitus is zeer zeker niet weg, maar op bepaalde momenten wel een fractie zachter geworden. En hoewel ik ook graag opnieuw naar de KNO arts wil om het verder te laten onderzoeken, heb ik eerst nog wat andere trajecten te doorlopen.

Depressies/angsten

Ondertussen ging het overigens echt heel slecht met me en kon ik het ook niet meer opbrengen om bepaalde donkere gevoelens voor me te houden.

Op een regenachtige oktoberavond 2016 midden in de Albert Heijn stortte ik voor de zoveelste keer in. Het was nu bijna standaard dat ik 5x per week stilletjes instortte en dagelijks een stuk of 30 paniekaanvallen trotseerde. Je ziet het niet aan de buitenkant, maar het gebeurde wel.

Alleen dit keer toen ik terug naar huis reed door de regen en bijna niets meer zag door de tranen, kon het me niets meer schelen. Echt helemaal niets meer. Ik kon net zo goed tegen een boom aanrijden. No more pain. Dit wil ik niet meer. Ik wil dat het stopt allemaal!

Dat waren inmiddels mijn gedachtes geworden. Steeds vaker. Een interne strijd tussen het leven nog überhaupt leuk vinden en de reden waarom ik leef.

Openheid

Tuurlijk weet ik ergens waar het vandaan komt en zou ik het mijn gezin niet aan kunnen doen om eruit te piepen. Hell … ik ben daar ook te schijterig voor. Nee het zijn enkel gedachtes. Maar geen fijne gedachtes en ook behoorlijke duistere. Inmiddels zat ik geestelijk zo enorm in de knoop dat ik ook thuis tegen mijn man openheid moest geven in deze gedachtes. En dat vind ik moeilijk. Want ik ben altijd sterk geweest en kan alles aan en hou de boel wel draaiende. En ik voelde me nu zwak. Ik hou niet van zwakheid. Alsof ik mensen teleurstel. Dus het is niet fijn om tegen je man te zeggen dat je tegen een boom aan wilt rijden en de gedachte te hebben om dood te willen zijn en ondertussen flink aan het doordraaien bent.

Ik was sowieso iedere dag de hele dag door bezig met de dood. Iedereen die ik lief had zag ik in verschillende situaties meerdere keren dood gaan. Angsten en paniek aanvallen om iedereen te verliezen werd met de dag groter. Ik besefte dat ik hier iets mee moest doen. Dit ben ik niet! Dit is niet normaal. What the f*ck is going on! Dit moet gaan stoppen want ik kan niet langer meer zo doorgaan. En dat betekent openheid geven. Mezelf bloot geven.

PTSS 

De volgende dag na die duistere oktober avond, maakte ik meteen een afspraak bij de huisarts. Die verwees mij weer naar een specialist die direct wist te ontdekken dat het oa PTSS was waar ik wederom mee te maken had. In combinatie met de verstoorde hormoonhuishouding die natuurlijk ook de nodige depressies geeft. En naast het normale overbelast zijn van de afgelopen jaren PTSS/IVF/HELLP/Pre Eclampsie etc etc. Ik was er eigenlijk zelf al bang voor. Afgelopen December ben ik gestart met EMDR om opnieuw van de PTSS af te komen. Het is zwaar. Niet makkelijk, maar wel noodzakelijk. En het gaat steeds beter. Zo heb ik inmiddels al niet meer iedere week een sessie, maar om de week.

Medische molen 

Op dat zelfde moment in december ging ik ook in een medische nieuwe molen. Bij de endocrinoloog en lever arts in het UMC. Want mijn medicatie werkt niet (goed) en ondertussen heb ik naast het geestelijke 2 A4’tjes vol lichamelijke klachten. Het werd oa duidelijk dat ook mijn cortisol waardes te laag zijn. Dit is het stofje wat je nodig hebt om de dag door te komen. Dit stofje wordt door de bijnieren gemaakt en zorgt voor de energie gedurende de dag. Toch uitgeput dus zoals de homeopaat al had gemeten. En voor mij de verklaring waarom ik mij door de dag heen moet slepen. Omdat ik sinds mijn jeugd ook een lichte leververvetting heb vond de endocrinoloog het ook een goed idee om dit nog eens te laten onderzoeken. Ook waren er vermoedens van hypo’s. Aanvallen waarbij je bloedsuikerspiegel te laag is en wat een voorbode voor diabetes kan zijn. Ik kreeg een ‘prikkastje’ mee. Een apparaat waarmee ik zelf mijn bloed kon testen wanneer ik een aanval had.

Waar ben ik

Er werd in januari weer het een en ander gewijzigd in mijn dosering voor de schildklier en kreeg ik kreeg er nog een middeltje bij (Cytomel). Dit leek even niet te werken. Ik voelde me nog slechter worden dan voorheen. Mijn haren verloor ik weer, nagels braken weer af. Mijn gewrichten deden weer zeer en had het de hele dag ijskoud en de kilo’s vlogen er aan.

Inmiddels ben ik ook door de niet werkende stofwisseling, het niet kunnen sporten en het drinken van cola om het lijf te voorzien van energie een niet geringe 20 kilo aangekomen. Nog iets om te huilen dus. Ik voelde me al niet mijzelf, maar als ik in de spiegel kijk of kleren aantrek dan zie ik ook totaal iemand anders. Waar is de echte ik gebleven!

Slecht eigen beeld

Ik denk niet dat er mensen, zelfs heel dicht bij me, in de gaten hebben gehad hoe ik mij van binnen heb gevoeld de afgelopen twee jaar. Hoe ik heb zitten worstelen met gedachtes en gevoelens en met mijn eigen zelfbeeld. Het beeld wat ik inmiddels had als depressieve slechte k*t moeder, slechte vrouw, slechte vriendin. Slechte alles. Lelijk, krijsend en vol kwalen en gebreken. Niet meer in staat om normaal te communiceren. Niet meer in staat om lief te zijn. Angst dat iedereen om me heen dood gaat. Angst om te verliezen dat wat ik lief heb. Niet meer in staat om me langer dan drie minuten te kunnen concentreren. Niet meer interesseren in anderen en geen leed om me heen te willen zien of aan te kunnen. Totale afsluiting uit zelfbescherming.

Uiteraard een beeld wat niet klopt. Dat weet ik inmiddels rationeel gezien ook. Emotioneel voelt het anders.

Medicatie & Vitamines 

Mijn medicatie is sinds een paar weken weer opgehoogd. Na de zoveelste bloedcontrole bleek dat mijn schildklierwaardes nog steeds te laag zijn. Ook kreeg ik de tip om een artikel te lezen over het gebruik van vitamine C bij bijnieruitputting. Een fit persoon zou dagelijks genoeg hebben aan suppletie van 1000 mcg. Iemand met een bijnieruitputting zou minimaal tussen de 3000 en 4000 mcg per dag nodig hebben. Nou geloof ik zeer zeker dat mijn aflatende lijf die de eigen cellen kapot maakt en met een stil liggende stofwisseling bijna niets aan vitamines opneemt.

Sinds 3 weken slik ik daarom mega veel vitamines (Solgar). Ik slik nu minimaal 18 pillen op een dag (medicatie en vitamines) En wat denk je?

Ik kom terug!

Geloof het of niet (ik kan het zelf bijna niet geloven!) …. De afgelopen anderhalf week weet ik niet wat me overkomt! Voor het eerst sinds twee jaar voel ik me lichtelijk happy. Ben ik zelfs een beetje meer energie aan het krijgen. Wil ik leuke dingen doen met de kindjes. Niet omdat ik geacht wordt het te doen. Niet omdat het moet … maar omdat ik het wil! Mijn veer is wat minder strak gespannen. Ik begin niet meteen te flippen wanneer ik boos begin te worden.

Er zijn er ook die nu zeggen tegen me ‘Ja de lente komt er weer aan dan voel ik mij ook beter’. Alsof ik een kort winterdipje heb gehad. Nee sorry, afgelopen twee jaar aan lentes en zomers hoefde het van mij ook allemaal niet meer. Dit beter voelen komt helaas niet door een straaltje zon of een kort dipje. Ik kan nu op z’n minst het straaltje zon waarderen en erin willen lopen.

Zo pakte ik vorige week ineens spontaan de fiets om de kinderen naar school te brengen ipv de auto. Ging ik zelfs met de fiets naar kantoor. Ik begon op mijn vrije dag meteen aan het huishouden, maakte tussendoor met Indy spontaan dansjes en voelde me niet direct uitgeput. Ik luisterde naar muziek. Ik maakte zelfs ineens grapjes!!! Maakte kleine huppelsprongetjes. Ik kan wel janken! Niet van ellende, maar nu van blijdschap. Ik voel weer een sprankje hoop opkomen en voelde me zo af en toe weer een beetje Yasmin. Ook in de spiegel zag ik weer een glimp van mijzelf ipv een gedrocht. Zou het dan echt allemaal weer goedkomen? Ik hoop heel vurig van wel!

En anders kunnen de afgelopen paar dagen mij niet meer worden afgepakt.

Lange weg

Ik weet dat ik nog een lange weg te gaan heb. Ook dat ik alert moet blijven dat ik niet in overdrive de afgelopen twee jaar wil goed maken of wil inhalen. Afgezien van de kilo’s die ik op de een of andere manier kwijt moet zien te raken. Moet ik werken aan mijn eigen verwrongen zelfbeeld. Is mijn PTSS nog niet overwonnen, heb ik nog paniekaanvallen te overwinnen en zit ik nog in de medische molen de komende tijd. Ook heb ik nog niet de volle energie terug. Maar het bekende spreekwoordelijk licht aan het einde van de tunnel zie ik weer.

Ik ben ook heel benieuwd of er mensen zijn die ook de combi Hashimoto en PTSS hebben. Dan wil ik graag met je in contact komen en ben ik benieuwd of je herkenning hebt in mijn verhaal.

14 thoughts on “Persoonlijk: Hoe het nu gaat

  1. Zo ik herken je verhaal, ik zie veel overeenkomsten. Ik ben blij voor je dat het nu wat beter gaat en hoop ook zeker dat dit verder uitbreid in alle opties, en ja het gaat zeker duren voordat je er bent, maar zodra je wat lichtpuntjes ziet en ze vast grijpt kom jij er wel. Yasje ik wens je heel veel sterkte, liefde en gezondheid toe!

      • Wij gaan er voor, en hopelijk zonder masker op, en wat vooral belangrijk is dat mensen het niet voor jou invullen maar jou respecteren…. ik vindt het heel erg moedig dat je je eigen bloot geeft. Op naar de TOP!

  2. He nee wat heftig! Ik had geen idee. Ik vind jou altijd overkomen als een meid waarbij altijd alles op rolletjes loopt, zo iemand waar ik tegenop kijk. Gelukkig gaat het de laatste dagen weer wat beter.

    • Er gaat hier ook een hoop mis hoor! 🙂 Maar ik toon het praktisch nooit en dat kan wellicht een verkeerd beeld aan de buitenkant geven. Tuurlijk lopen er gelukkig ook nog wel dingen wel op rolletjes hoor.

  3. Jeetje Meis wat een verhaal en wat ben jij door een zware tijd gegaan. Heftig om te lezen. Ik hoop echt dat je nu weer rustig op kan bouwen en je steeds beter gaat voelen.

  4. Wat heftig allemaal. Doe rustig aan en denk goed om jezelf. Na regen komt zonneschijn en ik hoop dat je spoedig weer happy bent.

  5. Goh wat ontzettend heftig. Ik heb niet hetzelfde maar herken mij door mijn ziekte wel enorm in jouw verhaal. En ook hier aan de buitenkant niets te zien behalve afentoe flink wat extra kilo’s. Doe het rustig aan en stapje voor stapje. Soms zul je vast weer een paar stapjes terug doen, maar probeer vooruit te kijken. Je hebt zoveel moois! Liefs en dikke knuffel, Renate

  6. Jeetje meid… Wat heb jij het zwaar gehad!
    Ptss is een bitch. Wat goed dat je weer EMDR bent gaan doen, dat is niet iets dat je zo effe doet.

    Hele dikke kus, ik vind je heel stoer.

  7. Jeetje Yas… Wat heb jij een K*t jaren gehad… Ik had echt werkelijk waar geen idee. Je bent echt iemand waar je tegen op kijkt! Het leek altijd op rolletjes te lopen. Je was er voor mij wanneer ik met tig vragen zat m.b.t. Tim zijn keuze in werk. Maar nooit had ik kunnen bedenken dat jij zo in een dip zat… Ik hoop zo dat je jezelf langzaam maar zeker beter gaat voelen en weer mag zien wat een geweldige moeder, vrouw, vriendin en persoon bent. Echt klasse dat je dit zo hebt durven delen!!

    • Aaah wat lief van je! Het gaat nu in ieder geval een stuk beter en ik ben alweer wat weekjes ‘stabiel’ in waardes. Dus wie weet is dit het begin van eindelijk weer die paar goeie jaartjes 🙂

  8. Och wat een herkenning ook bij jou. Niet alles gelijk maar wel die totale uitputting en de sterk verergerde PTSS en depressie nav Hellp/ PE (had ik daarvoor ook al).
    Wat een gevecht, een eenzame strijd. Goed dat jij ook bent gaan delen en hier zo krachtig van je afschrijft. Ik hoop oprecht dat de zonnestralen steeds sterker mogen worden zodat ze jouw leven weer opwarmen en jij het mooie van jouzelf en van de wereld om je heen weer beter kunt zien én voelen.

    • Wat mooi geschreven! Ik wens jou van hetzelfde <3 Het is zeker in deze prestatie gerichte drukke maatschappij niet makkelijk om 'iets' te mankeren. Zonder dat je er iets aan kunt doen. Eigenlijk zijn we overleveraars, maar weinig mensen zien dat in. Of zien het interne gevecht wat je hebt met je eigen lijf en mind.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *