Persoonlijk – Hoe het nu gaat

Yasmin Baakman Klooster

Hello darlings! Een tijd terug schreef ik over hoe het met mij ging na de bevalling met Pre eclampsie en het HELLP syndroom. Weet je het niet meer? Hier kun je het teruglezen. We zijn inmiddels weer wat maandjes verder dus tijd voor een up date!

IMG_5335

Inmiddels in Indy ruim 8 maanden. Say what? Ja echt! Ze is alweer zoveel ouder en ook wijzer geworden. Het kleine meisje groeit als een idioot en doet het zo ontzettend goed. Hier spreekt een trotse moeder!

IMG_3376

Al die cliché dingetjes over meisjes mama’s blijken ook nog eens te kloppen. Ooo hoe hard schreeuwde ik wel niet, dat ik niet, ik herhaal NIET, zo’n mama zou worden die ‘poppetje’ gaat zeggen. Of wat dacht je van ‘mijn meisje’. Of je kind kleden als een zuurstok roze muppetlolly. Ik steek nu beide handen omhoog en zeg eerlijk ‘schuldig’.

Ik ben ook zo jongens! Geen uitzondering. Afgezien dan van het feit dat ik mijn kind niet aankleed als een zuurstok roze muppetlolly. Er hangen overigens wel genoeg roze kleertjes of schoentjes in haar kast. Maar Donkerblauw, paars, grijs en wit heeft mijn voorkeur.

IMG_2687

De kleine dame lacht altijd. Ook als ze in een sprongetje zit of last heeft van doorkomende tandjes. Ze weet vrijwel altijd een glimlach eruit te gooien en haar omgeving te betoveren. Vooral haar vader! Die twee kijken elkaar zo verliefd aan dat mijn hart sneller smelt dan een raketje in de volle zon. Ik ben echt een softy geworden 😀

IMG_4888

Ze kruipt, zit, eet en doet aan pilates met een hello Kitty kettle belt.

IMG_2686

Alle typische meidendingetjes vind ze geweldig. Heerlijk!

IMG_5043

En dan haar broer Dion. Die twee zijn zo gek op elkaar. Wanneer ze Dion ziet begint ze al te schateren van het lachen. En Dion? Die wil haar telkens knuffelen. Ik ben ook zo trots op hem. Hij is vorige week alweer vijf geworden. Wat gaat het allemaal toch snel. Toen Indy net werd geboren was hij nog zo’n klein hummeltje wat niet begreep waarom mama in het ziekenhuis lag. En nu weet hij precies hoe hij moet racen achter de Playstation. Hij is in een rap tempo ‘groot’ geworden.

IMG_4643

En met mij? Dat is weer een ander verhaal. In de zomer ging het op wat vage kwalen en pijntjes na goed met me. Maar in Augustus begon ik me steeds slechter te voelen. Zowel lichamelijk als geestelijk. Ik was moe jongens! Zo ontzettend futloos en moe. Zere gewrichten, vocht vasthouden, hoofdpijnen, haarverlies, aankomen in gewicht en toch ook wel depri.

IMG_3089

Wat bleek nou. Mijn schildklier wilde niet meewerken en werkte te traag. Ik slik nu sinds september medicijnen (2 blauwe tabletjes Thyrax voor de kenners). En eindelijk heb ik nu pas het gevoel dat de medicatie zijn werk begint te doen. Eindelijk want de afgelopen weken voelde ik me zo nutteloos! Ik zat gedeeltelijk in de ziektewet en vergat zo ontzettend veel. Ik kon me ook nergens op concentreren. Stelde je twee vragen tegelijk aan me dan kreeg ik al kortsluiting in mijn koppie en kon ik niet meer op de meest simpelste woorden komen.

En dan de keren dat ik vergat om het gas uit te zetten na het koken, of om überhaupt wat in de pan te mieteren nadat ik het gas had aangedaan met een pan op het vuur zijn ook niet meer op 1 hand te tellen. Ik vergat ook gerust Indy een fles te geven of Dion van school te halen. En sporten/bewegen zat er helaas ook niet in. Doordat mijn stofwisseling zowat stil lag had ik het ook vreselijk koud de hele dag. Geen eetlust en wel mega veel aankomen in gewicht. Ik ontgroeide mijn kleren in een rap tempo.

IMG_4018

Inmiddels begint de medicatie dus goed te werken en vervang ik daarnaast twee maaltijden per dag met een shake waardoor ik alweer bijna 6 kilo en 8cm aan omvang kwijt ben. Hooray!!! Ik pas mijn broeken van voor mijn zwangerschap ineens weer. Ik hoop dat ik binnenkort ook weer de energie kan opbrengen om te gaan sporten. Dat mis ik wel en ik heb het ook nodig. Mijn spieren zijn verzwakt en dat merk ik vooral in mijn rug. Met de minst geringste ‘rare’ beweging schiet het in mijn rug. Kennelijk een zwakke plek. Ik moet die spieren dus weer sterker gaan trainen.

Wat ik ook merk is dat het einde van het ontzwangeren er bijna aan zit te komen. Heerlijk! Ik merkte na mijn eerste zwangerschap ook zo ontzettend veel verschil na 9 maanden. Het is echt 9 maanden op en 9 maanden af. Ik voel dat al die achterlijke horrormonen mijn lichaam langzaam aan het verlaten zijn. OPZOUTEN stelletje in de war schoppers! ^^

Ik kom er wel weer. Volgend jaar ben ik vast weer de oude 😀
bloglovin

3 thoughts on “Persoonlijk – Hoe het nu gaat

  1. Wauw, allereerst mijn compliment voor jouw moeder zijn. Wat zou ik graag jouw kind zijn geweest. Wat ik zo zie is vertederend.
    Het ontzwangeren heeft altijd tijd nodig en wat ik mij kan herinneren was dat destijds geen pretje. Er komt bij jou nog een paar zaken bij wat het nog zwaarder maakt. Ik vind je sterk. Zal niet altijd zo zijn… Toch die je het.
    Top wijffie!

    • Aawh wat lief! <3 En ik voel me juist altijd zo'n loedermoeder. Ik bedoel... nu ben ik wèèr het sinterklaas journaal vergeten :S Bedankt voor je compliment. Doet me goed X

  2. Pingback: Mijn verhaal: Mijn twee kinderen |

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *