Oliver & Co

oliver en co

Een stukje over mijn geliefde fluffy poezels Oliver & Co. Er werd me wel eens vaker gevraagd om eens wat te schrijven over deze rakkers, maar het is er eigenlijk nooit zo van gekomen.

Vroeger was ik eigenlijk nooit zo’n kattenmens. Honden hadden mijn voorkeur. Thuis hadden we dan ook een hond, misschien dat mijn voorkeur daardoor kwam. Tot ik een paar jaar geleden rammelde eierstokken kreeg (die ik dus eigenlijk niet in het echt heb, maar blijft leuk om er af en toe in te gooien :-D). En ik dus voor iets wilde zorgen toen ik in het IVF traject liep. Ik wilde een hondje. Maar mijn vriend  (inmiddels man) was destijds veel van huis, beide full time aan het werk en daarbij is onze woonkamer op de 1e verdieping. Geen ideale omstandigheden voor een hondje. Het moest dan ook wel meteen een echte hond zijn en niet zo’n klein keffertje met enge zwarte bolle kraaloogjes met het formaat hamster. In de volksmond ook wel chihuahua genoemd. No offense, maar gewoon niet my cup of tea. Ik zou zo’n beestje nog per ongeluk plattrappen. Daarbij herinnerde mijn man mij eraan dat zo’n beestje een paar keer dag uitgelaten moest worden. “Ja prima toch”… Euh, Yahasss … In weer en wind! Dus òòk met regen, sneeuw, harde koude wind, etc! Hij zag mij dat toch echt niet doen. Ehm shit. Nee … ik eigenlijk ook totaal niet als ik eerlijk ben 😀

Maar de drang om te zorgen voor iets was wel erg groot. Ik was vaak alleen en kreeg gewoon behoefte aan gezelschap in dit stille grote huis. Een kat! Waarom nemen we niet een kat? Nou mijn man was verre van enthousiast kan ik je melden. Ik daarentegen begon het idee steeds leuker te vinden. Ze zijn zelfreinigend, eigenwijs, kunnen ook zichzelf vermaken wanneer ik er te lui voor ben en dus niet veeleisend. Ik begon met een kleine zoektocht naar welk ras het beste bij ons zou passen. Een kat die alleen naar buiten wil en alleen bij je wil zijn om wat brokjes te krijgen is niet goed genoeg. Ik wil juist gezelschap. Ik kwam uiteindelijk uit op het Maine Coon ras. Vriendelijk, hecht zich aan mensen, knuffeldieren, net zo groot als een klein hondje en prachtig om te zien. JA! Een Maine Coon … Zo eentje wilde ik graag. Ondertussen kreeg ik mijn man nog steeds niet enthousiast, maar dat obstakel overwon ik later wel. Ondertussen ging ik op jacht naar veel informatie en een cattery waar ze kittens verkopen. Er bleek er een in de buurt van ons te zitten met een nestje, zag op hun website een foto van een heel jong klein rood katertje <3 VERLIEFD! Ik was meteen verliefd als een malle op dat koppie en niets kon mij meer weerhouden om dit beestje in huis te nemen. En zo was mijn liefde voor katten geboren. Ik ben dol op ze! Mijn man overigens ondertussen ook 😉

Oliver

oliver en co

oliver en co

oliver en co

oliver en co

oliver en co

oliver en co

oliver en co

Onze rooie kater is inmiddels alweer 5 jaar oud. Het is een geweldig beest met een zachtaardig en eigenwijs karakter. Het is een knuffeldier en waar ik in huis ben is Oliver ook vaak te vinden. Hij komt gezellig over mijn benen liggen of kruipt dicht tegen me aan en verbergt zijn kop in mijn nek om te kroelen. Hij is kalm en doet alles op zijn gemakje. Liever lui dan moe en slaapt dan ook merendeel van de dag 🙂 Zijn vacht is super zacht maar tegelijk ook een plakvacht zoals ze dat noemen. Het heeft de neiging om snel te gaan klitten en vervilten. En borstelen? .. nâh .. Alleen zijn kop borstelen laat hij toe maar de rest vind hij toch minder fijn. Het liefst ligt hij op een groot wit kussen op de bank die hij regelmatig aan het fijn kneden is. Wanneer ik het kussen achter mijn rug heb zitten dan doet hij alle moeite om ergens nog een stukje van het kussen te kunnen kneden.

Door zijn formaat schrikt hij soms mensen af wat heel jammer is want hij doet geen vlieg kwaad. Maar tuurlijk, hij heeft loeigrote leeuwenpoten met grote nagels dus als hij wil spelen of hengelen zoals katten doen dan ziet dat er misschien wat intimiderend uit. Bovendien laat hij zich niet pesten, dan staat hij z’n mannetje wel.

En was Oliver wat ik had verwacht van een kat en gezelschap? VEEL en veel meer! Het klinkt misschien raar, maar hij geeft zo ontzettend veel liefde terug door zijn knuffels en de interactie die we samen hebben. Wanneer ik me verdrietig of niet lekker voel dan voelt hij dat aan en komt hij dicht tegen me aan gekropen. Ik wist vroeger niet dat je zo’n band met je dier kon hebben.

Zijn naam is overigens afgeleid van het rooie katertje uit de Disney film Oliver & Company.

Co

oliver en co

Afgelopen zomer kreeg ik de kans om nog zo’n rakkertje in huis erbij te halen. Het koste me wederom het nodige aan overredingskracht om mijn man over te halen. Maar dit kleine lichtelijk stoute meisje is inmiddels niet meer weg te denken uit ons gezin.

oliver en co

Links zie je Co (poesje) en rechts Woof haar broer die naar onze buurvrouw is gegaan. De eigenwijsheid straalt ervan af 😀

oliver en co

oliver en co

oliver en co

Co of eigenlijk Cootje zoals we haar voornamelijk noemen is echt een kleine durfal. Super speels, eigenwijs en springt letterlijk in gordijnen, hor raampjes of op Oliver. Haar vacht is super zacht en wanneer je haar aait dan begint ze luid te knorren. Ze is minder knuffelig dan Oliver en komt alleen bij je liggen als ze dat zelf ook wil. Vaak is dat ‘s nachts. Dan ligt ze ineens op m’n borst tegen me aan en wil ze worden geaaid. Maar ze begint al wat vaker uit zichzelf de knuffels op te zoeken dus ik denk dat ze net als Oliver wel een knuffelpoes zal gaan worden.

Eten kan ze als de beste. Oliver wacht rustig af tot hij wat krijgt en begint dan rustig te eten. Cootje wordt compleet wild wanneer ze iets van eten in de smiezen krijgt. Bij Oliver hoef je niet bang te zijn dat hij je plakje worst van je boterham eet. Bij Cootje wel hahaha Ze lijkt alles voor eten te doen. In het begin kocht ik voor haar speciale kleine Maine Coon brokjes (die nog altijd groter zijn dan de brokjes voor de gemiddelde huis tuin keuken kat) maar daar moest ze niets van hebben. Nee … mevrouw wil de grote kogels eten die Oliver ook krijgt. Ze is ook minder netjes en maakt er regelmatig een zooitje van op de bak en verbouwd zo ongeveer dat hele ding.

Maar o wat is ze lief en aandoenlijk! Of ze net zo groot zal worden als Oliver? Nee dat denk ik niet. Ze is wel al flink gegroeid, maar het is een vrouwtje en geen raszuivere Maine Coon. Ik denk daarom dat ze kleiner zal blijven, maar nog altijd groter dan een gemiddelde huis-tuin-keuken-kat. Ze heeft wel de typische Maine Coon kraag en broek.

Haar naam vond ik uiteindelijk een logische naam wat past bij Oliver en naar de film waar Oliver naar is genoemd.

Oliver & Co

oliver en co

oliver en co

oliver en co

oliver en co

Dat deze twee fluffers het zo snel met elkaar goed konden vinden durfde ik in het begin niet te dromen, maar al na een week lagen ze bij elkaar. Soms is Co nog wat te wild voor Oliver en dan wordt ze even in een ferme houdgreep vast gehouden, maar eigenlijk zijn het al snel maatjes geworden.

Beide houden ze enorm van water. Niet alleen houden ze ervan om met water te spelen uit hun drinkbak (vooral Co maakt er nog regelmatig een waterballet van), maar even niet opletten en ze drinken mijn glas met water leeg. Wanneer ik de douche aandraai komen er twee harige monstertjes aangevlogen om het water wat uit de douchekop komt te aanschouwen. En ga ik in bad? Dan zitten ze beide op de rand toe te kijken. Af en toe gaat er een pootje in en soms denk ik wel eens dat Cootje er graag in zou willen springen.

Ze slapen beide voornamelijk overal wel lekker op, maar een kartonnen doos en een (honden) mandje is absoluut van beide een favoriet. Daarnaast ligt Oliver graag op een groot kussen op de bank en Cootje op een poefje bij de verwarming.

Tja ik ben dus getransformeerd in een echt kattenmens (crazy cat woman) en kan mij ons gezin niet meer voorstellen zonder deze lieve harige monstertjes. Dat is wellicht ook meteen een grote angst van mij. Ik ben eigenlijk nergens bang voor, behalve voor het verliezen van deze dierbare vriendjes. Het zijn binnen katten en komen dus niet buiten. Ik ben als de dood dat iemand vergeet de voordeur goed dicht te doen of niet oplet waardoor ze mij ontglippen en ik ze niet meer terugzie of ze zichzelf niet meer kunnen redden en wegkwijnen of plat gereden worden. Gelukkig kunnen katten heel lang leven, maar ik moet er echt niet aan denken dat er ooit een dag zal komen dat ze het leven laten. Ik hecht mij teveel aan dieren denk ik. Meer dan aan mensen ^^ Is dat gek?

Oliver & Co

Wil je meer zien van Oliver & Co kijk dan eens op Instagram bij #oliverenco. Daar zie je alleen maar leuke of gekke foto’s van mijn harige Maine Coontjes. Of volg mij gewoon op Instagram (yazylicious) :-).

Q: Heb jij huisdieren die echt je maatjes zijn geworden? 
bloglovin

5 thoughts on “Oliver & Co

  1. Leuk om te lezen en vooral ook de foto’s. Ik had nooit iets met katten tot dat ik Boris de poes van Bram leerde kennen. Ik hoef maar de deur te openen of ze staat bij mijn benen. Te lief.

  2. Oh man wat hebben wij (mijn moeder ook XD) genoten van je blogje over je poezels, we zijn al jaren fan van Maine Coons en om dan ineens zulke prachtige knoerten van beesten regelmatig op de timeline voorbij te zien komen is echt geweldig! Vooral daar mee doorgaan dus 😉

  3. Ik vind ze echt geweldig! Ik vind het echt prachtig zulke grote katten. En dat je man er niet direct om stond te springen; heeeel herkenbaar!

  4. Pingback: DIY – Babyspulletjes |

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *