Mijn verhaal: Mijn twee kinderen

ivf met eiceldonatie

Afgelopen drie weken verscheen er een drieluik op Themommydiaries.nl met mijn verhaal over oa ivf met eiceldonatie. Mede door het delen van mijn verhaal hoop ik het taboe te doorbreken rondom IVF (en eiceldonatie).

Maar niet alleen het taboe rondom IVF, maar überhaupt rondom zwanger worden en zwanger blijven wanneer dit moeilijk tot niet gaat. Stel je toch eens voor dat je dan eindelijk zwanger bent maar totaal niet op een roze wolk zit. Je schijnt dan niet te mogen klagen. Je moet wel op die roze wolk zitten want hé je bent eindelijk zwanger en je hebt immers al die moeite ervoor gedaan. De realiteit zit alleen vaak anders in elkaar.

Ik hou van openheid en misschien dat ik met mijn verhaal andere vrouwen kan helpen. Het is een heel lang verhaal dus neem de tijd met een kop thee en een pak koekjes en schroom je vooral niet om vragen te stellen of comments te plaatsen <3

yazyliciousIk ben Yasmin, 38 jaar, woon in Arnhem, getrouwd en moeder van twee kindjes. Een zoon van 5 en een dochter van 1. Dion en Indy.

Mijn kindjes zijn op een bijzondere manier tot stand gekomen. Ik ben geboren zonder eileiders en eierstokken, maar met een stukje weefsel wat een baarmoeder zou kunnen zijn. Hier kwamen de doktoren achter toen ik 15 was. Door middel van hormoonpreparaten is dat stukje weefsel gegroeid tot inderdaad een baarmoeder. Jarenlang werd mij verteld dat ik geen kinderen zelf kon krijgen tot ik ergens rond mijn 23e via een gynaecoloog kreeg te horen dat IVF in theorie mogelijk zou moeten zijn omdat ik wel een baarmoeder heb.

Op het moment dat mijn man (destijds vriend) en ik wilde gaan beginnen aan kinderen en mijn gefantaseerde eierstokken als een malle begonnen te rammelen, vervolgde we onze weg naar het ziekenhuis. Man wat een teleurstelling is het ziekenhuis dan toch op het moment dat zwanger worden niet vanzelfsprekend is. Wat dat betreft hou ik sindsdien in mijn achterhoofd dat het ziekenhuis niets meer is dan een bedrijf wat geld wil verdienen en er niet in 1e plaats is om mensen te helpen.

Afgezien van een mega wachttijd om überhaupt te starten met IVF was je destijds in 2008 gerust driekwart jaar verder. Het ziekenhuis kon ons niet helpen zonder dat we zelf met een eiceldonor op de proppen zouden komen. Er zou volgens het UMC destijds niets anders bestaan dan drie ziekenhuizen in NL waarvoor je met een eigen donor terecht zou kunnen.

Omdat ik geen donor uit mijn directe omgeving wilde hebben moesten we dus op zoek gaan. En dat is een partij lastig! De informatievoorziening en digitale mogelijkheden waren in 2008 toch een stuk minder makkelijk dan nu. Ik heb gebruik gemaakt van mijn directe omgeving middels een mailing en priveberichten via Hyves met de vraag aan al mijn contacten om mee te helpen zoeken. Dat vond ik een hele moeilijke stap om te doen en was zeker niet even snel gedaan. Ik heb daar heel lang over na moeten denken en alle voors en tegens afgewogen. Iedereen wist dan nu mijn verhaal en ik moest ze ook nog eens vragen om mee te zoeken en mijn bericht in hun netwerk door te sturen.

Ook heb ik alle fora afgestruind en gereageerd op vage berichtjes waarin mensen zichzelf als donor aanboden. Best een schimmig gebied, maar hey de wens was groot en dan pak je alles aan. Iedere dag/avond was ik wel met mijn speurtocht bezig. Het verlangen naar een kindje werd alleen maar groter, terwijl de moed mij inmiddels wel behoorlijk in de schoenen was gezakt. Hoe ga ik nu toch een donor vinden! Ondertussen had ik met mijn vriend ook allerlei gesprekken. Wat nu als het niet gaat lukken? Ga jij gelukkig met mij worden zonder kind? Gaat jouw wens zo groot worden naar een kind dat je op zoek gaat naar een ander? Ga ik zelf nog wel gelukkig worden. Allemaal vraagstukken en onzekerheden die best een bepalend zijn voor de rest van je leven.

Hij was er al snel uit. Hij wist dat geen kinderen krijgen een hele reële mogelijkheid was op het moment dat we een relatie kregen. Ik heb dat namelijk al redelijk snel allemaal uitgelegd zodat we beide geen verspilde energie in een relatie zouden stoppen wanneer dit een issue zou zijn. Wat hem betreft zouden we dus net zo gelukkig zijn en blijven met elkaar zonder kinderen als met kinderen. Mocht het niet lukken allemaal, dan zouden we gaan reizen en samen vooral gaan genieten van het leven, elkaar en de wereld. Ons geluk hangt niet af van een kind. Dat hadden we besloten en dat gaf ergens ook wel weer rust in de tent.

Een donor

En toen ineens kreeg ik een positieve reactie van een vrouw uit België die best donor voor ons wilde zijn. Dit had ze volgens eigen zeggen al eerder gedaan. Zelf was ze 23 jaar, had ze drie kinderen en wilde ze er niet nog meer en gunde dit geluk ook andere stellen. Na een tijdje met elkaar te hebben gemaild heb ik een afspraak kunnen maken bij het ziekenhuis (UMC)  voor de eerste intake. Een afspraak met ons en de donor.

Oooh wat was ik zenuwachtig toen de afspraak naderde en nog zenuwachtiger werd ik toen we na twee uur wachten in het ziekenhuis deze behulpzame vrouw uit België maar niet zagen. Ik kan je niet beschrijven hoe verdrietig ik/we weer naar van het UMC Utrecht naar Arnhem reden met het gevoel dat dit een oneindige zoektocht ging worden waar ik inmiddels geen licht of toekomst meer zag. Hoe kon iemand toch zo gemeen zijn en spelen met de gevoelens van wanhopige stellen die graag een kindje willen. Het benam mij ook direct alle zin om verder op zoek te gaan naar een donor. Wil ik wel telkens zo gekwetst worden?

Stichting Geertgen en IVF

Op een gegeven moment kreeg ik een mailtje van een vrouw. Of ik wel wist van het bestaan van de Stichting Geertgen. Zij zouden een eicelbank en zaadbank hebben en praktisch geen wachttijd. Zij had mijn oproep ergens gelezen en was zelf onder behandeling bij deze kliniek. Ik had nog nooit gehoord van deze kliniek en het ziekenhuis deed voorkomen dat er in Nederland nergens een eicelbank bestond en dat alleen het ziekenhuis mij kon helpen mits ik zelf met een donor zou komen. Dat er dus ook een kliniek bestond waarbij IVF gewoon werd vergoed en waarbij zowel mannen als vrouwen bij terecht konden wist ik niet. Met alle fertiliteitsproblemen kon je hier terecht.

Binnen een week konden wij op intake komen. Tijdens de fijne intake waar ik eindelijk als mens werd behandeld, werd duidelijk dat zij mij zeker konden helpen. Sterker nog … Ik kon direct starten met de hormoonmedicatie om mijn baarmoeder voor te bereiden voor IVF. Ondertussen werd ik op een wachtlijst gezet. Wanneer er een match is (noord europees) en ik aan de beurt was zou het traject verder gaan. Na 5 maanden kreeg ik dan eindelijk mijn eerste terugplaatsing. O man wat spannend allemaal! Er waren twee mooi bevruchte embryo’s waarvan er eentje de vriezer inging. De eerste poging faalde helaas. Vlak voordat we op vakantie naar Mexico gingen hadden we een negatieve test. Drie weken Mexico na een negatieve test met deze hormoonbom was niet bepaald my best vacay 😀 Ik had er meer moeite mee dan gedacht. Op de een of andere manier droom je toch altijd van dat beeld dat je BAM in 1x al meteen zwanger bent. Helemaal toen we op vakantie tijdens een excursie onverwachts een sms kregen van mijn zwager dat zijn vriendin zwanger was. De wereld zakte letterlijk even onder mijn voeten vandaan. Tuurlijk gun je het ook een ander, maar als je zelf al een tijdje bezig bent en het lukt niet dan valt zoiets gewoon even zwaar.

Maine coon red tabbyHet andere embryo werd uit de vriezer gehaald maar ook deze poging faalde. Inmiddels was ik door alle hormonen 15 kilo aangekomen en echt niet te genieten! Ik zocht naarstig naar iets of iemand om te verzorgen en liefde aan te geven. Geen idee of een zwangerschap voor mij nog was weggelegd. We kochten een harig vriendje. Een rode kater. Oliver werd mijn knuffelkat en al gauw niet meer weg te denken uit mijn leven. Het is misschien vreemd om te zeggen, maar dat beestje heeft mij in die moeilijke tijd ontzettend veel steun gegeven. Hij voelde exact aan wanneer ik troost nodig had en kroop dan helemaal tegen me aan.

Na ongeveer 10 maanden na ons eerste intake gesprek kon ik komen voor poging drie. IVF kan mentaal en fysiek lood en loodzwaar zijn. Ik had zo enorm veel klachten door alle horrormonen en voelde mij al heel lang niet meer mijzelf en was eigenlijk gewoon op en uitgeput. Je relatie staat uiteraard ook onder druk en hoewel je wel weet waardoor het komt, waren we beide niet de meest gezelligste mensen meer.

Bij de derde poging waren er vanaf de donor twee mooie embryo’s. We kregen de keus of we eentje of beide terug wilde laten plaatsen. Nou mik ze er allebei dan maar in! Dan hebben we meer kans (dacht ik) en het zou zonde zijn wanneer het met een cryo (bevroren embryo) niet goed zou aflopen. Want tja er werd gezegd destijds dat cryo’s minder kans van slagen hadden. Dus weet je … prop ze er beide maar lekker in!

Wachtbankje nummero 3

Er brak een spannende wachttijd aan. Het was voor mijn gevoel erop of eronder. Ik trok het namelijk niet langer en had uitgesproken dat dit de laatste poging zou zijn. Lukt het niet dan wil ik minimaal een jaar pauze om weer bij te komen.

Zaterdag. Een paar dagen voordat ik zou mogen testen gingen we naar de bioscoop. Ik moest nodig naar de wc en verrek … ik dacht dat er iets uit me viel. Zo rechtstreeks de pot in! Met afvegen zag ik licht bloed. De film moest nog beginnen maar ik zat daar half jankend in de zaal. Ik heb zojuist de embryo verloren. Ik weet het zeker! Ik heb geen idee meer welke film we zagen, maar ik was blij toen we eenmaal thuis waren. Mijn man (destijds vriend) had honger en ineens zin in bitterballen. Ik had nog wat in de vriezer dus komt goed. Maar ooo ieuw gatverdamme! Na de eerste hap werd ik misselijk en smaakte die dingen raar en vies. Zouden ze nog wel goed zijn? Hij proefte geen verschil en werkte ze allemaal even snel naar binnen.

Zondag. De volgende dag gingen we schaatsen met z’n tweetjes. Ik voelde me raar en anders. Voel ik nu spanning op mijn borsten? Zou ik dan …. Kan ik dan echt …. Nee ik wilde mijzelf geen valse hoop geven.

Maandag moest ik werken maar ooo ik voelde me beroerd en ging eerder naar huis. Nog even snel een boodschap doen in het winkelcentrum en bah ik werd misselijk van hele sterke luchtjes. Verbeeld ik het me nu? Ruik ik ineens beter of wat is er aan de hand?

Dinsdag voelde ik me weer niet lekker. Een onbeschrijfelijk ander gevoel, maar er was nog iets. Afgezien van een naar gevoel in m’n lijf voelde ik me ook verlichtend. Klinkt suf he? Ineens wilde ik ook mijn moeder zien. Ik liep haar bij de fysio ook tegen het lijf en zij zag/voelde ook iets anders aan mij. Ze durfde het alleen niet uit te spreken.

Zwangerschapstest nummero 3

De hele tijd speelde het door mijn hoofd. Ben ik nu wel of niet zwanger? KILLING! Ik zou pas op z’n aller vroegst dus op woensdag mogen testen. Dat was al echt op z’n vroegst dus tja wat doe ik nu dan? ’S Middags kon ik mij niet meer inhouden. Ik werd gek van die onzekerheid en rare gevoel in mijn lijf. Ik moest en zou het NU moeten weten. Al die tijd, al die moeite … dan ga ik toch niet nog een dag wachten! De dichtsbijzijnde Kruidvat was 10 minuten lopen …. nog geen half uur later zat ik op de wc met een clearblue en BAM direct verkleurde hij. Geen lichte streep. Nee, lees ik het wel goed? Ja ik zie het toch echt goed. Het is een KNALtest van heb ik jou daar.

ivf met eiceldonatie

ONTZETTEND zwanger was ik!  …. van een drieling bleek!

Van tweeling naar eenling

Er brak een spannende tijd aan. Nog vol ongeloof was ik zwanger. Mijn vriend stond op de planning om 10 weken voor zijn werk naar het buitenland te vertrekken. Naar een oorlogsgebied. Ik was amper zes weken zwanger toen ik op de maandagochtend voor zijn vertrek bloed verloor. We belden direct de kliniek en legde de situatie uit. “kom maar” zeiden ze. Ze konden mij vast ergens met spoed tussen proppen om te kijken hoe het met de vrucht was.

Eenmaal in de kliniek kregen we onze eerste schok te verwerken. De eerste echo wees uit dat het goed zat met de vruchten. Vruchten?? Ja … ik was zwanger van een tweeling. We hadden zelfs geluk want we konden ook alvast een heel pril hartje horen. Zo ontzettend bijzonder! Vol ongeloof met deze informatie reden we terug naar huis en namen we afscheid van elkaar. Tot over 10 weken schat! Dan zal ik 16w zwanger zijn en vast al een buikje hebben.

Terwijl ik rondkeek en wat research deed over tweelingen en dubbele wagentjes, bedjes etc kreeg ik met 8w nogmaals een echo ter controle. Ik voelde me ontzettend zwanger en met trots ging ik naar de kliniek voor de echo. Helaas … een van de hartjes klopt niet meer.

Ik ging naar huis met een zee aan tranen en een hoop informatie te verwerken. Ondertussen had ik contact weten te leggen met mijn vriend. In 2009 had je nog geen Whatsapp en internet in Bagdad … Tja. Het ging via een speciale telefoonlijn en af en toe met MSN als internet een beetje snel was.

De weken daarna voelde onwerkelijk. Terwijl ik om mij heen kreeg te horen dat ik in ieder geval nog steeds zwanger was, voelde ik ook een sterk verdriet om het verloren kindje. Ik was al die tijd alleen thuis, een vreselijke binnenvetter en voelde ondanks mijn zwangerschap en mijn harig vriendje Oliver erg eenzaam. Ook zat ik in de ziektewet voor een deel vanwege lichamelijke klachten. Ik had voornamelijk iedere dag migraines door de hormonen en was vreselijk moe.

Van eenling naar drieling

Met 12w kreeg ik de laatste check en echo in de kliniek. Daarna zou alles worden overgedragen aan het ziekenhuis in Arnhem. Dit keer besloot ik dat het beter was om maar niet alleen te gaan en ging samen met mijn vriendin. Want stel je toch eens voor dat ook dit hartje niet meer klopt. Dit keer nam ik niet plaats met trots en vol verlangen, maar met stress en een heleboel angst.

Gelukkig! Het hartje klopt nog steeds en de foetus is gegroeid. Maar … Er werd nog wat gezien waar de arts geen uitspraak over wilde doen en niet kon zien wat het was. Het advies was om zo spoedig mogelijk te bellen met het ziekenhuis en een afspraak te maken. Ik werd naar huis gestuurd vlak voor het weekend met nog meer angst en onzekerheid. Wat is er aan de hand? Wat zag hij dan wat niet goed was? Je haalt je dan de meest vreselijkste dingen in je hoofd! Het hele weekend sloot ik mij op in huis en was ik aan het malen. Wat heb ik dan?

De dinsdag na het weekend kon in terecht in het ziekenhuis. Dat heeft nog aardig wat voeten in aarde gehad omdat ze het dossier van de kliniek nodig hadden alvorens ze mij ergens voor in konden plannen. Maar eindelijk na vele telefoontjes en woede uitbarstingen kon ik terecht.

Met enorme aangezwollen angst lag ik op de bank. Wat gaat de gynaecoloog mij straks vertellen? Heb ik kanker? Kind met vier armen? Kind zonder armen? Nee … er bleek nog een kindje verscholen te zitten.

Het was een bizar gezicht wat ik nooit meer van mijn netvlies zal krijgen. Op het scherm zag ik rechts een springende foetus. Heel blij en vrolijk rond spartelend. En links… daar zag ik nog een foetus. Kleiner en niet bewegend. Armpjes en beentjes hingen stil. Beweegloos zag ik een hoofdje, lijfje en alles wat bij een baby hoort. De groei wees uit dat het minimaal 10w was. Gelukkig dus geen enge ziekte of kind met vier armen. Wel ging ik wederom naar huis met ongeloof en een hoop te verwerken. En wederom krijg je de opmerkingen te verwerken dat ‘gelukkig’ er met de baby niets aan de hand is. Dit was ook mijn baby!

Angst

Ik was 16 weken zwanger toen mijn vriend dan eindelijk thuis kwam en ik mijn inmiddels zwangere buik kon laten zien en bovenal kon laten voelen. Voor hem was het ook raar. Hij vertrok nog met de ongeloof dat ik zwanger was en heeft dat hele tussenstuk niet tot amper mee kunnen krijgen. Hij komt thuis en hoppa er zit een kindje in mijn buik.

Na zijn terugkomst vertrokken we naar Miami. Eindelijk genieten van elkaar en het feit dat ik zwanger ben. Ik weet nog dat we vaak ‘s avonds op bed lagen en tegen elkaar zeiden ‘Jeetje er zit een baby in je buik!’. Ook begonnen we daar met het bedenken van namen en fantaseren wat het zou gaan worden. Jongetje? Meisje? Al dat gedroom had voor mij twee kanten. Ik vond het heerlijk, maar ook durfde ik het niet helemaal. Telkens zat er een stemmetje in mijn achterhoofd die rekening hield met het feit dat ik deze baby ook kan verliezen. Twee van de drie hebben het niet gehaald dus waarom zou nummer drie blijven plakken.

De rest van de zwangerschap verliep niet makkelijk. Kwaaltjes en angst stonden centraal. De angst om mijn baby te verliezen was immens groot geworden. Door de angst kreeg ik levendige nachtmerries. Waaronder een zeer realistische waarin ik een keizersnede kreeg met algehele narcose, maar dit niet overleefde. In mijn nachtmerrrie kon mijn man niet zorgen voor zowel kind als kat. Hij deed in mijn droom de deur open en zei tegen Oliver ‘loop maar jongen, ik kan je niet meer verzorgen’. Die droom stond op mijn netvlies gegraveerd.

De geboorte van mijn zoon liet op zich wachten. Hij zat kennelijk toch wel erg lekker en met ruim 42 weken werd ik ingeleid. De inleiding was vreselijk en mijn lijf kon al gauw de stroom aan weeën niet aan. Ik kreeg een ruggeprik die binnen anderhalf uur was uitgewerkt. Wat ze ook deden mijn lijf protesteerde hevig tegen alles wat ze erin wilde spuiten. Ik kwam in lange uitputtende weeënstormen en dacht werkelijk dat ik dit niet ging fiksen en het loodje zou leggen. Hopla nog meer angst erbij. Eindelijk na ruim 14 uur had ik 10 cm ontsluiting maar geen persweeën. Voor ruim twee uur lang moest ik persen en heb ik al mijn kracht gegeven. Van alles werd erbij gehaald. Een tang, een vacuümpomp. Er werd van binnen nog wat weggesneden, maar nee. De baby kon er niet uitkomen. Inmiddels was duidelijk dat we geen tijd meer te verliezen hadden. Mijn baby moest worden geboren en wel nu! Met spoed werden we naar de OK gebracht.

Keizersnede

Op de OK probeerden artsen een ruggeprik te zetten. Dit lukt niet. Er zijn vijf pogingen gedaan waarbij ik met een weeënstorm zo stil mogelijk moest blijven zitten. Nou als je dan achter je hoort ‘Nieuwe naald deze is net afgebroken’ dan zit je niet echt rustig kan ik je vertellen. De arts dacht dat de prik nu goed zat en wilde beginnen met snijden ….

Helaas. Ik schreeuwde het uit. Er was helemaal niets verdoofd. In alle heisa en spoed werd mijn vriend direct de OK uit gebonjourd en kreeg ik in mijn infuus een vloeistof en vertrok voor ruim drie uur naar de twilight zone. Het moment van pure angst op het moment dat ik in slaap werd gebracht op de OK kan ik met geen pen beschrijven. Het was alsof mijn eerdere nachtmerrie realiteit werd en ik het niet zou overleven en zonder afscheid te nemen dood zou gaan.

De narcose mix was niet helemaal juist waardoor ik na een paar uur wel bij bewustzijn kwam, maar mijn lijf niet kon bewegen. Maar ik leefde wel nog dacht ik! Zou ik een kind hebben gekregen? Leeft mijn kind nog? Waar is mijn vriend? Waar is überhaupt iemand? Ik voelde een kriebel in mn keel. Een stofje of iets. Hoesten en kuchen ging niet … ik kon geen spier bewegen. Ben ik verlamd? Hebben ze mijn ruggegraat gemold tijdens al die prikken? Al mijn macht en kracht heb ik in mijn lijf proberen te stoppen. Eindelijk kwam er geluid uit mijn keel en kon in mijn vingers en tenen bewegen. Gelukkig niet verlamd! Ik riep of er iemand was. Geen gehoor. Nou lekker dan dacht ik nog. Voor mijn gevoel na uren te hebben gelegen (in het echt misschien nog geen uur) kwam er eindelijk iemand naar me toe.

Ik had vreselijke pijn in mijn buik en lijf, maar eindelijk dan hoorde ik dat mijn zoon het goed maakte en bij papa was. Tegen 04:00 kreeg ik dan eindelijk mijn baby in mijn armen. Mijn jongen … was het wel mijn baby? Rare gedachte misschien, maar ik was niet bij de geboorte. Ik vond het raar allemaal en besefte niet zo goed wat er allemaal was gebeurd. Ik mis serieus een stukje hechting en daar heb ik het nog steeds wel eens moeilijk mee.

Na een paar uur werd duidelijk dat zijn bloedwaardes niet goed waren. Hij zag te geel en had een infectie opgelopen. Hij werd met toeters en bellen aan zijn kleine lijfje onder een lamp gelegd. Doodeng zag het er allemaal uit! Gelukkig werd hij redelijk snel van high care naar medium care gebracht. Maar de angst om hem te verliezen bleef meer dan ooit standvastig aan mij kleven. Dit alles heeft ervoor gezorgd dat ik de stempel PTSS op mijn hoofd kon stempelen.

Na 2,5 week mocht hij eindelijk uit het ziekenhuis mee naar huis en konden we dan eindelijk een gezin zijn. We hadden een kind! Mijn hemel het was gelukt!

dionDion

Onze zoon Dion is inmiddels 5,5 jaar oud en doet het ontzettend goed. Wij houden van openheid en hebben er daarom voor gekozen om ons niet te verbergen achter de waarheid. Ook niet naar hem toe. Wij hebben hulp gekregen met het maken van ons kind. Dat we een bouwsteen van een andere vrouw hebben gebruikt, dat mag hij weten.

In de kliniek hebben ze ons duidelijk uitgelegd dat het is bewezen beter is om kinderen zo vroeg mogelijk kennis te laten maken met hoe ze tot stand zijn gekomen. Hoe ze zijn gemaakt en waarom. Als je ze op latere leeftijd namelijk gaat vertellen dat er een eicel is gebruikt van een andere vrouw geraken ze al gauw in een identiteitscrisis. En dat willen we natuurlijk niet. Hij mag niet gaan twijfelen waar hij vandaan komt of het idee hebben dat papa en mama een groot geheim over hem met zich meedragen. Er bestaan speciale kinderboekjes die op een hele kinderlijke en luchtige manier het verhaal vertellen. De toon is dan ook voornamelijk dat we hem uit liefde graag wilde hebben en daar hulp bij hebben gehad. Het is niet zo dat we dit boekje iedere week voorlezen, maar gewoon zo nu en dan.

De donor is niet geheel anoniem. Wanneer Dion 18 is mag hij gegevens opvragen van de donor. Uiteraard alleen als hij dit zelf wil. Wij zullen achter zijn keuze blijven staan en geen vrees voelen wanneer hij zijn bouwsteentje zou willen opzoeken. Ik zou met hem mee gaan en deze vrouw ontzettend stevig vastpakken en een kus geven. Want zonder deze vrouw die een deel van haar eicellen heeft afgegeven zouden wij geen heerlijk kind hebben.

Trouwen

Nadat ik een heftige therapie heb gehad om mijn PTSS te overwinnen en mijn lijf en eigen ik weer heb teruggevonden werd ik ten huwelijk gevraagd. Twee jaar later op een mooie dag in September stappen wij dan eindelijk na 9 jaar relatie in het huwelijksbootje.

We hebben het wel eens eerder gehad over meer kindjes, maar ik hield de boot behoorlijk af. “Voor mij geen polonaise aan mijn lijf” riep ik dan keihard. We mogen al heel hard in onze handjes klappen dat we er eentje hebben. Ik heb er twee jaar over gedaan om mijn lijf fysiek en mentaal weer in orde te krijgen en voel me net weer ‘mij’. Nee, om weer zo’n traject in te gaan zag ik niet zitten.

Opnieuw naar de kliniek

Op de huwelijksreis op het zonnige Curacao voelde alles op de een of andere manier anders. We spraken er weer eens over en mijn man stak niet onder de stoelen of banken dat hij het wel aandurfde. Natuurlijk voor hem wat makkelijker gezegd, maar hoe langer ik erover nadacht kwam ik erachter dat ik ook heus nog wel een kindje zou willen. Het was mijn angst en het gedoe rondom dat hele traject wat mij tegenhield. We besloten uiteindelijk om medio maart een afspraak te maken in de kliniek. Dan hadden we nog heel even de tijd om rustig aan te doen. Mijn man zou in januari en december weer naar het buitenland gaan voor zijn werk en aansluitend zouden we met z’n twee naar Lapland gaan voor deel 2 van onze huwelijksreis. Daarna hadden we tijd en rust om weer aan een nieuw avontuur te beginnen.

Zo gezegd zo gedaan en in Maart hadden we een afspraak met de arts. Ze zijn inmiddels behoorlijk gegroeid. Hadden een nieuw pand en de wachtlijsten waren nog korter dan vroeger door het hoge aanbod. Tegenwoordig werken ze ook alleen nog met cryo’s. Waar vroeger de terugplaatsing werd gedaan in België, werd het nu in de kliniek zelf gedaan.

Zoals verwacht kon ik direct starten met de medicatie om mijn baarmoeder gereed te maken. Met volle verbazing werd ik al na twee weken ’s avonds gebeld door de arts. “We hebben een match” ….. De week erop zou ik al een terugplaatsing krijgen. Dat had ik zo snel niet verwacht. De dag voor de terugplaatsing halen ze de cryo uit de vriezer en op de ochtend van terugplaatsing zou ik worden gebeld of de ontdooiing goed was gegaan en de TP kon doorgaan. Helaas werd ik in de ochtend gebeld met slecht nieuws. De cryo was niet goed uit de vriezer gekomen en niet meer levensvatbaar. Helaas.

Na ongeveer anderhalve maand kreeg ik opnieuw bericht. Wederom een match met over twee weken een TP. De ochtend voor de TP werd ik gebeld. Het gaat door!

Een nieuw wachtbankje

De TP zelf vond ik redelijk lopende band werk als ik heel eerlijk ben. Ik heb nog geen vijf minuten in de stoel gelegen waarbij ze het embryo inbrachten. Ik kon ook meteen opstaan en lopen terwijl ik destijds in België minstens een kwartier stil moest blijven liggen en het gehele proces langer duurde. Bij alle terugplaatsingen die ik heb gehad kon ik wel meekijken op een scherm waarop je zag dat er ‘iets’ in je baarmoeder werd gebracht. Want tja … voor het zelfde geld zit er helemaal niets in dat buisje. Op de terugweg zei ik nog gekscherend tegen mijn man “jeetje moet je toch eens voorstelen wanneer het meteen in 1 keer raak is”. Ik was heel verbazend kalm. Zowel voor de TP als de periode daarna.

Na ongeveer een week maakte ik ’s avonds zoals wel vaker met de buurvrouw een stevige wandeling van 10km. Ongeveer halverwege voelde ik me als uitgeput. Mijn buik was helemaal opgeblazen en ik had buikpijn als een malle. Akkelig! Weer eens last van mijn darmen. Na 7km hing mijn tong zowat op de grond, voelde ik me duizelig en had ik flinke steken in mijn onderbuik. Ik kreeg het niet meer voor elkaar om die laatste drie kilometer nog naar huis te lopen en belde mijn man op. “pik me maar op!”. Eenmaal thuis voelde ik me rot, ging ik douchen en plofte ik vermoeid met een zere krampen op de bank. Toen kwamen de eerste tranen. Ik heb van die typische ongesteldheids krampen. Het is mis. Het vruchtje heeft zich helaas niet genesteld in mijn baarmoeder.

De test

In de dagen daarna hield ik bij tijden krampen. Vanzelf ongesteld worden doe ik niet dus dat stuk was voor mij niet bepalend of ik wel of niet zwanger zou zijn. Nee ik moest toch echt wachten om te testen. Ik werd misselijk in de ochtend. Mijn tepels waren donkerder en mijn darmen redelijk van slag. Jeetje man! Zou ik gewoon meteen na de eerste TP zwanger zijn?

Wederom kon ik niet wachten met testen tot de officiële datum. Wel zou ik dit keer samen met mijn man de test doen. Ik had hem plechtig beloofd om dit niet weer in mijn eentje te doen. Hij wilde er (logisch) bij zijn. Het punt was alleen dat toen ik dat besloot hij bij zijn ouders 20 km verderop was. “Je moet nu naar huis komen!” belde ik. “Nee NU!” … ik moest namelijk heel erg nodig plassen en had deze urine hard nodig voor de test. Terwijl mijn man in alle haast en rep en roer richting huis kwam, zorgde ik vast voor entertainment voor onze inmiddels drie jarige zoon. Hopla DVD aan met tekenfilmpjes, wat te eten en wat te drinken. Toen ze thuis kwamen en Dion achter de tv zat stormde wij naar de badkamer. Met bevende handen haalde ik de test uit de verpakking en begon te plassen.

Dit keer geen directe vette streep. Oef …. geen twee of drieling dan denk ik. We moesten toch even wachten en plots verscheen daar dat heerlijke streepje. We did it again! We zijn zwanger!!! Wat een ongeloof! Wat een vreselijke mazzelpikken zijn we!

ivf

Veel angst heb ik niet gekend tijdens deze 2e zwangerschap. Deze verliep op wat misselijkheid na eigenlijk heel erg goed. Ik had vrijwel geen kwaaltjes en voelde mij onoverwinnelijk! Wat een heerlijk gevoel. Nog heerlijker kwam de bevestiging na verloop van tijd dat het een meisje zou zijn. Ik was in de wolken! Een koningspaar! Het is een fabeltje dat meisjes je hormonen afpakken waardoor je chagrijnig wordt. Ik voelde me in alle opzichten goed. Ik voelde me mooi en ik straalde. Tot de laatste maand.

 

Pre eclampsie & HELLP syndroom

Mijn bloeddruk bleek schrikbarend hoog, maar steeds was er niets om mij zorgen over te maken. Ik begon vocht vast te houden als een malle. Voeten en benen zo dik als olifantpoten. Adertjes in mijn ogen waren gesprongen waardoor er bloed te zien was in m’n oog. Dat deed allemaal wel zeer op een gegeven moment. In een weekend begon ik me slecht te voelen. Migraine dacht ik en tja hallo maandag ben ik 40 weken dus het mag ook wel he.

ivf en eiceldonatie

Op maandag terwijl ik precies 40 weken zwanger was hadden we een controle in het ziekenhuis. Met de baby was alles in orde. De gynaecoloog vroeg me hoe ik mij voelde. Kennelijk zag ik er minder goed uit dan gedacht. Ik vertelde mijn klachten van afgelopen weekend en alle alarmbellen gingen af. Er werd direct bloed en urine afgenomen. Sorry meid … jij gaat niet meer naar huis.

Ik bleek een behoorlijk heftige zwangerschapsvergiftiging te hebben. Pre eclampsie en het HELLP syndroom. Mijn organen vertoonde al afwijkende waardes en mijn bloed was zichzelf aan het afbreken. Vanaf dat moment begon er een hel. Alle toeters en bellen werden ingeschakeld om ervoor te zorgen dat ik geen beroerte kon krijgen.

Indy

Indy

De volgende ochtend werd via een keizersnede met dit keer een geslaagde ruggeprik (woohoo) onze dochter Indy geboren. Ik heb het eindelijk mogen meemaken en was erbij en heb haar direct vast mogen houden en op mijn lijf gehad. Mijn man was er dit keer ook bij en beide hebben we de bevalling samen meegemaakt en de bevalling op zichzelf eindelijk goed ervaren.

Ik was ontzettend ziek en kon in de eerste dagen niet zorgen voor Indy. Ik zweefde mede door medicatie tussen het hier en een andere dimensie. Indy moest nog wat langer blijven in het ziekenhuis omdat ze veel overgaf en niet aankwam. Gelukkig trok ze redelijk snel bij en was ze bij ons thuis. Mijn hemel wat een rijkdom! Mijn kleine meid is inmiddels 1 jaar oud. Mijn lijf is wel nog steeds herstellende aan de gevolgen van de zwangerschapsvergiftiging, waarbij sommige kwalen wellicht nooit zullen herstellen. Maar ik zou het zo opnieuw doen!

dion en indy

En weet je wat nu zo grappig is? Dion en Indy zijn van twee verschillende eiceldonors tot stand gekomen, maar lijken zo veel op elkaar. Ze lijken ontzettend veel op papa in zowel gedrag als uiterlijk <3

Voor alle vrouwen die niet op een roze wolk hebben gezeten. Of al die vrouwen die kampen met angsten of trauma’s tijdens een zwangerschap of bevalling. Voor alle vrouwen die 1 of meerdere kindjes hebben verloren. Voor alle vrouwen waarbij het maar niet lukt om zwanger te raken … Je bent niet alleen!

Zwanger worden (en blijven) is geen vanzelf sprekend iets.

Mochten er vragen zijn naar aanleiding van mijn avontuur, over IVF of over eiceldonatie, zwangerschapsvergiftiging of dergelijk. Schroom dan niet om met mij contact op te nemen. Je kunt mij vinden of de avonturen van mij en de kinderen volgen via:

Nieuwsgierig geworden naar het diepere verhaal rondom de zwangerschapsvergiftiging? Lees dan mijn blogs hierover. Misschien helpt het jou als je er zelf mee te maken heb gehad.

In volgorde

bloglovin

4 thoughts on “Mijn verhaal: Mijn twee kinderen

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *