38 weken – Update en angst voor het onbekende

 

zwangerschapsvragen

Jeetje waar blijft die tijd? Morgen (maandag de 9e) ben ik precies 38 weken zwanger. What the hell 38 weken alweer!!!

Ik kan zelf nog steeds amper geloven dat ik eigenlijk zwanger ben, laat staan dat ik elk moment een baby kan krijgen. Heel eerlijk? It freaks me out! Ik kan me herinneren dat ik dat vier jaar geleden met Dion ook had. Op het einde van de zwangerschap werd ik bang. Bang voor wat komen gaat en hoe al die veranderingen in ons leven moeten gaan plaatsvinden. Dat heb ik nu dus. Niet dat ik ondankbaar ben voor het wonder wat in mij groeit en het is ook niet dat ik geen 2e kindje wil. En normaal ben ik ook helemaal niet bang voor veranderingen, maar dit is wel een hele grote verandering in ons leven.

Je moet je voorstellen dat we eigenlijk compleet uit de luiers waren, onze kleuter lekker naar school gaat en er weer wat vrije tijd en bewegingsruimte terugkomt voor ons als ouders/gezin. We hadden het reizen met z’n tweetjes weer wat opgepakt, ik heb zelf wat trainingen gedaan voor mijn persoonlijke ontwikkelingen en voelde me het afgelopen jaar sterker dan ooit. Ons leven is een geolied machientje wat dat betreft. Hoe zal dat straks gaan met een baby erbij? Zoveel vragen die op het moment door mijn kop gaan.

Zal mijn tinnitus weer wat minder heftig worden na de bevalling of blijft het op dit niveau hangen? Hoe snel krijg ik kortsluiting in m’n hoofd door de tinnitus wanneer zowel een kleuter als een baby om aandacht beginnen te gillen? Kan ik mijn aandacht wel goed verdelen over twee kinderen en schiet ik niet te kort als moeder? Ga ik ook niet tekort schieten als vrouw, schoonmaker van eigen huis, koelkast supplier en werknemer etc. En blijft er ook nog wat tijd over voor mezelf? Hecht ik namelijk heel veel waarde aan omdat ik mede door de tinnitus altijd op zoek ben naar de juiste balans tussen rust en actie.

 

Ben ik wel een goeie moeder? Van nature ben ik namelijk helemaal niet een moeder moedertje. Ik weet niet goed hoe ik het moet uitleggen, maar sommige vrouwen zijn in de wieg gelegd om direct een fantastic mom te zijn en zijn van nature heel verzorgend en doen alles op de pedagogische juiste manier. Ik heb dat geloof ik niet zo. Ik heb niet altijd alles in de smiezen en heb zeker geen engelen geduld. Ik hou niet van huilende baby’s, vieze poepluiers of spugende baby’s, daar word ik zenuwachtig van. Ik hou van praktisch dus ik zou het ideaal vinden wanneer een kind eruit komt en meteen kan praten en zeggen wat er wel of niet goed is, zelfstandig naar de wc kan en een broodje kan eten.

Maar misschien dat ik het een beetje chargeer nu. Bij Dion vond ik de eerste periode vooral angstig. Toen was ook alles wat mis kon gaan tijdens de zwangerschap en bevalling daadwerkelijk mis gegaan waardoor ik tegelijk met een baby moest dealen met PTSS (post traumatisch stress syndroom). Ik was continue bang dat ik het niet goed deed of dat die kleine baby zo kwetsbaar als hij was kon breken of doodgaan. Mijn ervaring met een baby en het verzorgen daarvoor is dus niet zo rooskleurig. Zou het dit keer anders gaan of zijn? Geen idee. De hele zwangerschap is totaal anders verlopen dus de kans is eigenlijk groot dat ook deze bevalling en de periode erna anders zal verlopen. Dus waarom mezelf opzadelen met al die vragen zou je zeggen. Herkennen mijn mede zwangeren/moeders dit? Ligt dit aan de hormonen of aan het feit dat Due Date eraan zit te komen?

Wat voor mij wel duidelijk is geworden de laatste paar weken is dat de eerder geplande keizersnede in mijn 39e week voorlopig niet doorgaat. Zoals ik zei is alles zo goed verlopen en ligt ze er goed voor en zijn alle omstandigheden gunstig dat ik het aandurf om een normale bevalling in te gaan. Uiteraard wel met hele goede afspraken met het ziekenhuis. De OK staat klaar voor ons wanneer we in principe willen. Maar niet eerder dan in week 40 dus woei spannend! Zal ik dit keer wel zelf weeën krijgen en zal er een ontsluiting vanzelf tot stand komen? Als dat wederom niet zal gebeuren is uiteraard een keizersnede onvermijdelijk.

vocht vasthouden zwangerschap

En hoe ik me lichamelijk voel? Nou best goed eigenlijk. Tuurlijk ben ik veel moe, moet ik veel rusten en heb ik af en toe last van maagzuur, harde buiken en voorweeën of kan ik nog slechter slapen dan normaal. Het enige wat zeer doet en echt vervelend aanvoelt is het vocht wat ik aan het vasthouden ben. Ik raak het ook niet meer kwijt wanneer ik met de pootjes hoog lig. Vooral mijn onderlichaam heeft het te verduren en soms zet het vocht mijn enkels compleet vast waardoor lopen niet prettig is.

Oja en wat bizar is, is dat ik de hele zwangerschap een te lage bloeddruk heb gehad en tijdens de laatste weken is deze juist aan een te hoge kant. Iets wat mijn lichaam totaal niet is gewend waardoor ik onder andere de meest freakiest eyes ever heb! Adertjes die zijn gesprongen in mijn ogen en bloed wat onderaan opgehoopt zit. Brrrrr ik vind het zelf een creepy gezicht.

buikfoto's 37weken zwanger

Van mijn buik heb ik vrij weinig last. Ze ligt voornamelijk laag. Behalve afgelopen zaterdag. Toen had ik ineens een dikke bolle buik en voelde dat ook meteen aan mijn maag en mocht fijn de hele dag boertjes laten hihihi 😀 Maar ik had nooit, maar dan ook nooit verwacht dat ik op het einde nog zo’n bescheiden buik zou hebben. Ik heb aanleg om mega dik te worden en was met Dion dan ook echt tonnetje rond en zeker 30 kilo aangekomen. Ik hoop dan ook zo ontzettend dat na de bevalling wanneer ook het vocht weer weg is, ik lekker kan sporten en snel terug kan komen op in ieder geval mijn gewicht voor de zwangerschap en het liefst nog wat minder.

Verder probeer ik nog te doen wat ik kan, maar mijn hoofd wil meer dan mijn lichaam eigenlijk nog kan hahaha. Komend weekend met Valentijn zijn mijn man en ik alweer 11 jaar samen <3 Het liefst zou ik dan nog even met z’n tweetjes weg willen. Een weekendje weg gaat niet meer lukken denk ik, maar uit eten of biosje wil ik zeker nog wel proberen.

Morgenmiddag heb ik weer controle bij de gyn. Hopelijk ligt madam nog steeds met het koppie naar beneden en zit ze nog op dezelfde middenlijn van de gemiddelde groeicurve. Ooooh due date … spannend ^^ Op naar de 39e week!
bloglovin

10 thoughts on “38 weken – Update en angst voor het onbekende

  1. Heeel erg herkenbaar! Ik vraag me af of ik wel de goede keuze heb gemaakt om een tweede kind er bij te willen en inderdaad hoe het allemaal loopt ba de bevalling.. en de bevalling zelf!!

    • Ja idd niet te vergeten die bevalling zelf natuurlijk! Die moet ik ook nog even zien te overwinnen 🙂

  2. Lieverd, als je voor jouw gevoel je best doet, liefde geeft, met een lach en traan zal je je moederschap doorstaan. En elke dag dat je tevreden kunt afsluiten is er een om van te groeien zodat de mindere dagen later ver achter je liggen.

    • O lieve Sonja! Wat een mooie woorden rollen er toch weer over je lippen. Dank je wel <3

  3. Het eerste stuk is maar al te herkenbaar! Ben 39 weken zwanger van nummer 3 en al tijden uit de luiers (mannetjes zijn 6 en 4), kan weer vaker voor mezelf kiezen en kan de deur uit zonder stil te staan bij voedingen, slaapjes en verzorgingstassen… Komt vast goed met ons toch?! 😉 Groetjes, Annemieke

    • O 39 weken! Ook zo spannend voor jou dus. Aan de andere kant misschien wel makkelijker nu straks voor ons beide omdat we juist geen kindjes meer in de luiers erbij rond hebben lopen, maar iets oudere kinderen die wat zelfstandiger zijn en misschien ook wat kunnen helpen. Succes met de bevalling vast!

  4. Wat spannend allemaal. Knap van je dat je voor een “normale” bevalling wilt gaan. Sterkte met alles. Ik hoop voor je dat je een voorspoedige bevalling mag hebben en een fijne kraamtijd! En ik denk dat elke moeder wel van die paniek momentjes heeft gehad:-)

  5. Yasmin wat mooi geschreven weer.Ik gun je dat je op de normale manier mag bevallen.Helaas heb ik dat niet mee mogen maken.En wat je schrijft er zijn afspraken gemaakt met het ziekenhuis.Je hebt nu de regie in eigen hand en weet wat er de komende tijd komen gaat.Je kunt het !

  6. Oooh wat spannend allemaal! Knap dat je kiest voor een normale bevalling! Het komt vast allemaal goed en je bent op de goede plek dus dat scheelt ook een hele boel! succes met de laatste loodjes!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *